سير رشد ايماني بر اساس برداشت‌هاي علامه مصباح يزدي ره از ادعيه مأثوره

توجه به ادعيه مأثوره واصله از سوي امامان طاهرين(ع) و بهره‌مندي از آن در ابعاد مختلف، سيره علمي و عملي علماي بزرگوار شيعه در طول تاريخ تشيع بوده است. شارحان ادعيه از بين عالمان سلف، هريك براساس مشي علمي و ذوق خاص خويش به بُعدي از ابعاد ادعيه توجه كرده‌اند كه شروح در دسترس نشانگر اين تفاوت در رويكردهاست. توجه تربيت‌محور علامه مصباح يزدي به دعا، يكي از اين شيوه‌هاست. حضرت استاد بيشتر در چند كتاب، ازجمله كتاب‌هاي بدرود بهار، دعاي مكارم الاخلاق، صهباي حضور، شكوه نجوا، سجاده‌هاي سلوك، بر درگاه دوست، و ره‌توشه، به شرح مجموعه‌اي از دعاهاي واصله از سوي ائمه معصوم(ع) عمدتاً با اين نگاه پرداخته و نظامي از مسائل تربيتي را به‌نوعي بيان داشته‌اند. تلاش براي ترسيم سيري عملي و مرحله‌اي از تربيت اسلامي براساس شرح استاد بر ادعيه و بيان روش استاد در اين امر، موضوعي است كه اين پژوهش دنبال مي‌كند. پژوهش حاضر براساس ماهيت تحليل محتواي آن، روش استنتاجي را در پيش گرفته است؛ به اين معنا كه مفاد به‌دست‌آمده، استنتاجي از شروح استاد بر ادعيه موردنظر مي‌باشد و بالطبع، استناد محتواي ارائه‌شده به حضرت استاد، صرفاً براساس برداشت نويسنده از آن منابع است. براساس اين تحقيق، سير تربيت ايماني و ارتباط انسان با خداي متعال از شناخت خدا و خود شروع مي‌شود؛ در گذر روابط عاطفي و گرايشي رشد مي‌كند و در بستر ابعادي از رفتار نتيجه مي‌دهد.