بررسي رابطه بين يادگيري خود راهبر با يادگيري الكترونيكي دانشجويان در دوران اپيدمي ويروس كرونا

پژوهش حاضر باهدف بررسي رابطه بين يادگيري خود راهبر با يادگيري الكترونيكي دانشجويان در دوران اپيدمي ويروس كرونا انجام‌شده است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه دانشجويان گروه علوم تربيتي دانشگاه پيام نور كرمانشاه مي‌باشد كه حجم نمونه در اين پژوهش 226 نفر بوده و براي گزينش آن‌ها از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده استفاده شد. ابزار گردآوري داده‌ها در اين پژوهش پرسشنامه يادگيري خودراهبر فيشر و همكاران (2001) و پرسشنامه استاندارد آمادگي يادگيري الكترونيكي واتنيز (2004) بودند. براي تحليل داده‌ها از آمار توصيفي براي پي بردن به ميزان مشاركت گروه‌هاي مختلف تحصيلي وزنان و مردان و آمار استنباطي ضريب همبستگي پيرسون، آزمون تي و تحليل واريانس استفاده‌شده است. نتايج پژوهش نشان داد كه بين يادگيري خود راهبر و يادگيري الكترونيكي رابطه معني‌داري وجود دارد. در ادامه نتايج پژوهش نشان داد كه ميزان يادگيري خود راهبر در ميان گروه زنان و مردان و همچنين در گروه‌هاي مختلف تحصيلي جامعه‌ي ما تفاوت معني‌داري ندارد.