بررسي رابطه ابتكار شخصي و جهت گيري مذهبي با عملكرد شغلي بين دبيران مقطع متوسطه منطقه دشتياري

نيروي انساني، يكي از شاخصهاي اساسي موفقيت، تداوم و محقق شدن اهداف و آرمانهاي سازمانهاست. درنتيجه هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي رابطه ابتكار شخصي و جهت گيري مذهبي با عملكرد شغلي بين دبيران مقطع متوسطه منطقه دشتياري بود.  روش تحقيق، توصيفي و طرح پژوهشي همبستگي است. جامعه‌ي آماري پژوهش شامل كليه دبيران مقطع متوسطه منطقه دشتياري بود كه  تعداد 200 نفر مي باشد. با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه اي، 131نفر به عنوان نمونه‌ي آماري انتخاب گرديده و پرسشنامه‌هاي پژوهش بين آنان توزيع شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات سه پرسشنامه‌ي ايتكار شخصي (چك،1998)، جهت گيري مذهبي (آلپورت،1968) و عملكرد شغلي (پترسون،1963) بود كه بر اساس مقياس پنج درجه‌اي ليكرت تدوين شدند. داده هاي تحقيق پس از جمع آوري با استفاده از نرم افزارهاي آماري SPSS22 و از طريق ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تحليل شدند. نتايج نشان داد كه بين ابتكار شخصي با عملكرد شعلي در دبيران رابطه مثبت و معني داري وجود دارد. بين  جهت گيري مذهبي دروني  با عملكرد شعلي در دبيران رابطه مثبت و معني داري وجود دارد. همچنين مشخص شد كه مولفه هاي ابتكار شخصي و جهت گيري مذهبي توان پيش بيني عملكرد شعلي در دبيران را دارند.