اثربخشي طرحواره درماني بر احساس تنهايي و ناگويي هيجاني زوجين داراي تعارض

هدف پژوهش حاضر اثربخشي طرحواره درماني بر احساس تنهايي و ناگويي هيجاني زوجين بود. جامعة آماري شامل كليه زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره منطقة 5 شهر تهران با علت تعارض در شش ماه دوم سال 1400 بود. در اين پژوهش تعداد 30 زوج با تقسيم بندي 15 زوج براي هر كدام از (گروه هاي آزمايش و گروه كنترل) كه اين تعداد نفرات، بنابر رعايت ملاك هاي ورود، با اين پژوهش همكاري كردند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامة احساس تنهايي راسل، پيلوا وكورتونا (1980)، ناگويي هيجاني تورنتو توسط تيلور (1986)، تعارض زناشويي تجديدنظر شده ثنايي (1395) (MCQ-R)و پروتكل طرحواره درماني يانگ، كلاسكو و ويشار (2003) بود. تجزيه و تحليل داده هاي جمع آوري شده، به دو روش توصيفي و استنباطي انجام شد. در اين تحقيق از آمار توصيفي براي محاسبه ميانگين و انحراف معيار متغيرهاي تحقيق و نشان دادن فراواني و نمودارهاي مربوط به آن استفاده شد و از آمار استنباطي به منظور بررسي فرضيه هاي تحقيق استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده هاي آمار استنباطي از تحليل كوواريانس چند متغيره و تك متغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه آموزش طرحواره درماني بر احساس تنهايي و ناگويي هيجاني زوجين داراي تعارض اثربخش است. با توجه به شدت اثر، آموزش طرحواره درماني بر احساس تنهايي زوجين تاثيري بيشتري دارد.