پيش بيني رابطه والد-فرزند بر اختلالات رفتاري باميانجيگري همدلي در نوجوانان 12تا15

مقدمه:اختلالات رفتاري به عنوان يك پيش آگهي منفي براي سال‌هاي بعدي زندگي نوجوان محسوب مي‌شودوحاصل تعامل نوجوان با محيط اطرافش مي باشد، والدين نقش مهمي در اجتماعي شدن فرزند دارند، يكي از موارد اجتماعي شدن نيز همدلي است.مواد و روشها: پژوهش حاضراز نوع توصيفي پيمايشي مي باشد.جامعه آماري نوجوانان 12 تا 15 سال كه در مدارس دخترانه و پسرانه در مقطع متوسطه دوره اول شهر تهران مشغول به تحصيل بودند،مي باشند حجم نمونه 629 نفر كه 320 دختر و 309 پسر به صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. بااستفاده ازتكميل پرسشنامه‌هاي رابطه والد و فرزند، اختلالات رفتاري و همدلي ودر مدت2 ماه داده هابه دست آمدو داده‌ها بررسي و جمع‌آوري شد. جهت بررسي روابط بين خرده مقياس‌ها و متغيرهاي ميانجي از ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري روابط تحليل شد. تحليل‌ها با استفاده از نرم‌افزارهاي spss.26 و Amos.24صورت گرفت. يافته هاي پژوهش: داده هاي بدست آمده مورد تجزيه وتحليل قرارگرفت .براساس نتايج به دست آمده ضريب سطح معناداري0.002مي باشدوضريب استاندارد شده 0.03-واستاندارد نشده 0.37- مي باشد. ميزان واريانس تبيين شده اختلالات رفتاري بر اساس رابطه والد-فرزند، همدلي برابر با 0.38=R2 است. متغيرهاي پيش‌بين 38 درصد از تغييرات اختلالات رفتاري را تبيين مي‌كنند.نتيجه گيري: اثر غير مستقيم رابطه والد-فرزند به واسطه همدلي بر اختلالات رفتاري برابر 0.16- و اثر كل 0.24- است.اثر غيرمستقيم رابطه والد-فرزندبراختلالات رفتاري با نقش واسطه اي همدلي معنادار است (P≥0.01), (-0/03=IE ). بدين معني كه بهبود در رابطه والد-فرزند با افزايش همدلي مي‌تواند اختلالات رفتاري را كاهش دهد.