بررسي عوامل موثر در جهت ارتقا آموزش دروس معماري در راستاي پيشرفت تحصيلي دانشجويان

در آموزش معماري، انتخاب آموزش هايي كه يادگيري دانشجويان را افزايش داده و موجب بهبود عملكرد آنها در طراحي و پيشرفت تحصيلي شود، همواره براي دست اندركاران آموزشي معماري، راهي پرچالش بوده است. اين پژوهش قصد دارد با شناسايي سبكهاي غالب تفكر و يادگيري در دانشجويان معماري، به بررسي رابطه اين سبكها با پيشرفت تحصيلي در دانشجويان معماري بپردازد، تا بتوان با انتخاب بهترين آموزشهاي منطبق با سبكها، سبب پيشرفت تحصيلي دانشجويان معماري شده و به اين ترتيب دانشجوياني موفق و خلاق تربيت نمود. جامعه آماري اين پژوهش را دانشجويان معماري دانشگاه علامه دهخدا در مقطع كارشناسي پيوسته تشكيل ميدهند. حجم جامعه نمونه برابر با 112نفر ميباشد كه به كمك نرم افزار تخمين حجم جي پاور به دست آمده است. جامعه نمونه با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شده است. به منظور سنجش سبكهاي تفكر، از پرسشنامه استرنبرگ- واگنر استفاده شده و سبكهاي يادگيري شناختي با پرسشنامه يادگيري كلب و سبكهاي يادگيري ادراكي با پرسشنامه راهبردهاي يادگيري وارك سنجيده شده اند. به منظور تحليل داده ها از آزمونهاي طرح عاملي و تحليل رگرسيون و نرم افزار SPSSورژن23استفاده گرديده است. بر اساس نتايج اين پژوهش، دانشجويان معماري موردسنجش، اغلب از راهبردهاي يادگيري ديداري و شنيداري استفاده ميكنند و سبكهاي تفكر اجرايي، مرتبه سالار، جزئينگر و بروننگر بيشترين ارتباط با پيشرفت تحصيلي را نشان ميدهند. بنابراين به نظر ميرسد استفاده از عناصر بصري در محيط آموزشي و نوع تدريس، افزايش ارتباطات و توجه به يادگيري مشاركتي در كلاس درس، شركت دادن دانشجويان در فرايند تدريس و عدم استفاده از آموزش به شيوه سخنراني، ترغيب دانشجويان به تحليل هاي خرد و توجه به جزييات و همچنين طرح مسائل تحليلي در كلاس درس و ترغيب دانشجويان به اولويت بندي اهداف مورد نظر خود سبب افزايش يادگيري و بهبود آموزش در حوزه معماري مي شود.