پيش بيني رضايت زناشويي براساس انعطاف پذيري، انسجام خانواده و سبك زندگي اسلامي در زنان متأهل شهرستان شاهين ‌شهر

هدف از اين پژوهش، پيش ‌بيني رضايت زناشويي براساس انعطاف‌پذيري، انسجام خانواده و سبك زندگي اسلامي در زنان متأهل شهرستان شاهين‌ شهر، بود. پژوهش حاضر به روش توصيفي و در چارچوب مطالعات همبستگي انجام گرفت. جامعه ي آماري اين پژوهش شامل كليه‌ي زنان متأهل شهرستان شاهين‌شهر در سال 1400 بود كه با استفاده از فرمول تاباخنيك، تعداد 200 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش، پرسشنامه‌ رضايت‌مندي زناشويي انريچ (السون، 1989)، پرسشنامه انعطاف‌پذيري خـانواده (شاكري، 1382)، پرسشنامـه انـسجام خـانواده (ساماني، 1379) و آزمون سبك زندگي اسلامي - فرم كوتاه (كاوياني، 1388)، بودند. تحليل داده‌ها با روش همبستگي پيرسون و آزمون تحليل رگرسيون گام به گام صورت گرفت. نتايج بدست آمده نشان داد كه بين رضايت زناشويي با انعطاف‌پذيري، انسجام خانواده و سبك زندگي اسلامي در زنان متأهل، رابطه ي معناداري (0.01 p) وجود دارد. به اين صورت كه با افزايش انعطاف‌پذيري، انسجام خانواده و سبك زندگي اسلامي در زنان متأهل، رضايت زناشويي نيز افزايش مي‌يابد. از بين متغيرهاي مورد مطالعه در رگرسيون، بهترين پيش-بيني كننده‌ي رضايت زناشويي در گام اول انعطاف‌پذيري و در گام دوم سبك زندگي اسلامي بوده است. لذا، به روان‌شناسان و مشاوران پيشنهاد مي‌شود كه آموزش انعطاف‌پذيري و سبك زندگي اسلامي به خانواده‌ها را جهت پيشگيري از تعارضات زناشويي و افزايش رضايت زناشويي مدنظر قرار دهند.