تاثير آموزش مجازي بر پيشرفت تحصيلي و خودكارآمدي دانشجويان دانشگاه علوم توانبخشي و سلامت اجتماعي

هدف از مقاله حاضر تاثير آموزش مجازي بر پيشرفت تحصيلي و خودكارآمدي دانشجويان دانشگاه علوم توانبخشي و سلامت اجتماعي است. تحقيق حاضر از نوع كاربردي، پيمايشي مقطعي و همچنين همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش را كليه دانشجويان دانشگاه علوم توانبخشي و سلامت اجتماعي تشكيل داده اند كه تعداد آنها 1700 نفر است. در اين راستا با استفاده از فرمول كوكران 313 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. در اين تحقيق پيشرفت تحصيلي داراي 5 مولفه خودكارآمدي، تأثيرات هيجاني، برنامه‌ريزي، فقدان كنترل پيامد و انگيزش است. همچنين آموزش مجازي از سه مولفه كيفيت سيستم، كيفيت اطلاعات و كيفيت خدمات تشكيل شده است. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه استاندارد استفاده شد و در نهايت داده هاي جمع آوري شده با استفاده از نرم افزارهاي SPSS و smartPLS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد آموزش مجازي تاثير مثبت و معناداري بر پيشرفت تحصيلي و خودكارآمدي دانشجويان دانشگاه علوم توانبخشي و سلامت اجتماعي دارد. همچنين از ميان مولفه هاي آموزش مجازي تاثير كيفيت خدمات و كيفيت سيستم بر خودكارآمدي و پيشرفت تحصيلي موردتاييد قرار گرفته و تاثير مولفه كيفيت اطلاعات معنادار نبود.