بررسي تأثير استفاده از آب شور بر تجمع عناصر در اندام هوايي و كيفيت علوفه‌ي چند گونه ساليكورنيا

شوري منابع آب‌وخاك يكي از اساسي‌ترين مشكلات كشاورزي به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك است. شناسايي و اهلي سازي گونه‌هاي گياهي مقاوم به شوري و داراي ارزش اقتصادي، راهبرد مهمي براي اين مناطق است. اين پژوهش با هدف بررسي تأثير استفاده از آب شور بر تجمع عناصر و كيفيت علوفه در چندگونه ساليكورنيا، به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي در شرايط كاشت گلداني در خراسان شمالي انجام شد. تيمار آبياري در دو سطح (آب‌شور و آب معمولي) و تيمار گونه‌هاي ساليكورنيا شامل 4 گونه (Salicornia persica, S. sinus persica, S. europaea, S. bigelovii) و يك توده (مركزي) بود. آب‌شور از رودخانه كال‌شور اسفراين و آب معمولي (بدون شوري) از چاه آب واقع در مركز تحقيقات و آموزش كشاورزي و منابع طبيعي در بجنورد تأمين شد. نتايج نشان داد با افزايش ميزان شوري آب آبياري در تمامي گونه‌ها ميزان نيتروژن، فسفر، پتاسيم، منيزيم، سديم و كلر، افزايش يافت. بيشترين تجمع سديم (11%) و كلر (23.5 %) در گونه S. sinus persica و كمترين ميزان سديم (8.6 %) و كلر (21%) در گونه S. persica مشاهده شد. درصد پروتئين، چربي خام و خاكستر در تيمار آب‌شور بيشتر از آب معمولي بود. بيشترين درصد چربي خام (1.32 %) در توده مركزي و تحت تأثير تيمار آب‌شور بود كه با ساير گونه‌ها اختلاف معني‌دار داشت. بيشترين درصد پروتئين در گونه‌هاي S. bigelovii و S. europaea تحت تأثير تيمار آب‌شور به ترتيب 6.06 % و 6.31 % بود كه با ساير گونه‌ها اختلاف معني‌داري داشتند. بيشترين درصد خاكستر مربوط به گونه‌هاي اروپايي (63%) و بيگلويي (62%) در تيمار آب‌شور بود و گونه سينوس‌پرسيكا داراي كمترين خاكستر (49%) در تيمار آب معمولي بود. تيمار آب‌شور باعث افزايش ميزان خاكستر در تمام گونه‌ها به نسبت‌هاي متفاوت شد كه اين فاكتور يك عامل محدودكننده براي مصرف خالص ساليكورنيا در تغذيه دام است؛ بنابراين، كاهش نسبي شوري آب و انتخاب گونه مناسب در افزايش كيفيت علوفه مؤثر است.