تاثير پرايمينگ بذر بر جوانه‌زني، ماده‌خشك‌كل و برخي صفات فيزيولوژيك دو گونه گياه خارشتر (Alhagi maurorum Esfahan ecotype و A. graecorum Khuzestan ecotype) تحت شرايط آب شور

به‌منظور بررسي سطوح مختلف پرايمينگ و شوري بر جوانه زني، ماده خشك توليدي و برخي پاسخ هاي فيزيولوژيك گياه خارشتر دو آزمايش مجزا در آزمايشگاه و گلداني در شرايط مزرعه به صورت اسپليت فاكتوريل در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي شامل سطوح مختلف شوري (شاهد از منبع آب شهري با هدايت الكتريكي 0.96 دسي‌زيمنس بر متر، 8 و 16 دسي زيمنس بر متر با استفاده از آب خليج فارس) به عنوان عامل اصلي و روش هاي مختلف پرايمينگ بذر [بدون پرايمينگ، هيدروپرايمينگ، پرايمينگ جيبرلين (هورمون جيبرلين 50 پي پي ام) و هيدروپرايمينگ + پرايمينگ جيبرلين] و گونه هاي (Alhagi maurorum Esfahan ecotype و A. graecorum Khuzestan ecotype) به عنوان عامل هاي فرعي در چهار تكرار در نظر گرفته شد. نتايج نشان دهنده تأثير معني دار برهمكنش شوري × پرايمينگ × گونه بر تمام صفات موردمطالعه به جز شدت تعرق و محتوي سديم و پتاسيم اندام هوايي بود. در مورد شدت تعرق نيز تنها اثرات اصلي شوري و پرايمينگ معني دار بود. نتايج مقايسه ميانگين برهمكنش سه گانه نشان داد بيشترين مقدار صفات درصد جوانه زني، ماده خشك كل، سرعت فتوسنتز، ميزان CO2 زير اتاقك روزنه، كارايي مصرف آب فتوسنتزي و تعداد برگ در گونه Alhagi graecorum Khuzestan ecotype در شرايط شاهد بدون تنش شوري و هيدروپرايمينگ + پرايمينگ جيبرلين (به ترتيب با 29.1، 52.1، 26.8، 98.7، 15.6 و 38.8 درصد افزايش نسبت به تيمار بدون پرايمينگ و عدم اعمال تنش شوري در همين گونه) حاصل شد. بالاترين ميزان هدايت مزوفيلي نيز در گونه Alhagi graecorum Khuzestan ecotype و تيمار بدون پرايمينگ در شرايط dS.m-1 8 اعمال تنش شوري (با ميانگين mmol CO2.m-2.s-1 0.492) مشاهده گرديد. حال به منظور كشت و اصلاح اراضي شور حاشيه سواحل و نيز احياي مراتع كشور، گونه Alhagi graecorum Khuzestan ecotype تحت تيمار توأم هيدروپرايمينگ (خوابانيدن بذرها به مدت دو روز در آب مقطر) و پرايمينگ جيبرلين نسبت به ديگر سطوح تيماري خوش آتيه تر به نظر مي رسد.