برنامه‌ريزي فضا‌هاي شهري به‌منظور ارتقاء حس سرزندگي (مورد پژوهي: خيابان خيام شهر قزوين)

امروزه با پيشرفت بالاي تكنولوژي و نيز اهميت اتومبيل در خيابان‌ها، حركت عابران پياده در سطوح مختلف شهري بي‌اهميت شده و از مهم‌ترين مشكلات حال حاضر توجه بالاي متخصصين شهري بر حركت سواره بوده و عابران پياده و رفع نياز‌هاي آن‌ها اولويت بالايي ندارد كه نتيجه‌ي آن كاهش تعاملات اجتماعي ميان شهروندان و نيز عدم برخورداري فضا‌هاي شهري از حس سرزندگي مي‌باشد. اين مسئله در بسياري از شهر‌هاي ايران نيز دچار بي‌توجهي گشته و نيازمند برنامه‌ريزي است. هدف از اين پژوهش بررسي نقش پياده‌راه خيام بر ارتقاء حس سرزندگي شهر بوده به‌گونه‌اي كه از فضايي صرفاً براي گذر مردم خارج شده و به فضايي پويا تبديل گردد، به‌طوري‌كه شهروندان با ميل و خواسته خود در آن حضور يابند، بوده و با استخراج شاخص‌هاي مؤثر بر اين هدف به ارائه راهكار‌هاي مؤثر در جهت ارتقاء حس سرزندگي فضا پرداخته است. اين پژوهش از موضع هدف در دسته پژوهش‌هاي كاربردي قرار دارد. در بخش نمونه موردمطالعه از مشاهدات ميداني، مصاحبه با مسئولان و همچنين پر كردن پرسشنامه از عابران خيابان بهره برده شد. طبق فرمول كوكران 384 پرسشنامه به‌صورت تصادفي توزيع شد و در ادامه داده‌هاي حاصل مبتني بر تحليل عامل اكتشافي، آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيوني مورد تحليل قرار گرفتند.طبق نتايج حاصل از تحليل‌هاي كارشناسانه و تحليل‌هاي آماري صورت گرفته، بهره‌گيري از اصولي همچون: در نظر‌گيري فضا‌هاي تجمعي جاذب به‌عنوان مبدأ و مقصد در بخش‌هاي مختلف خيابان، طراحي مناسب جداره، استفاده از عناصر تاريخي و ... مي‌توان در جهت ارتقاء حس سرزندگي در خيابان گام برداشت.