مقايسه شايستگي فرهنگي دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه آزاد اسلامي اصفهان در دوره عمومي و تخصص

مقدمه: شايستگي فرهنگي، توانايي افراد و سازمان‌ها براي ارائه خدمات بهداشتي و درماني مطابق با نيازهاي فرهنگي، اجتماعي و زباني بيماران تعريف مي‌شود. امروزه شايستگي فرهنگي از مباحث مهم در حوزه سلامت است. اين مطالعه  با هدف بررسي شايستگي فرهنگي دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه آزاد اسلامي واحد اصفهان(خوراسگان) انجام شد. روش‌ها: در مطالعه توصيفي مقطعي حاضر، از بين 590 دانشجوي دندانپزشكي دانشگاه آزاد اصفهان در مقاطع عمومي (علوم پايه، بعد علوم پايه) و تخصص با روش نمونه‌گيري طبقه‌اي، تعداد 150 دانشجو انتخاب و با استفاده از پرسشنامه آنلاين سنجش شايستگي فرهنگي دانش آموختگان علوم پزشكي، در سال 1400 مورد ارزيابي قرار گرفت. پرسشنامه استاندارد مذكور شامل 50 گويه و 8 مؤلفه است. داده‌ها با استفاده از آزمون كروسكال واليس، آزمون تعقيبي كروسكال واليس، آزمون من ويتني و ضريب همبستگي اسپيرمن تحليل گرديد. نتايج: از بين دانشجويان، 52.7% دختر بودند. ميانگين سني دانشجويان 4.1±24.8 سال بود. ميانگين نمره شايستگي فرهنگي در بين كل دانشجويان مورد بررسي 0.63±3.15 (از مجموع5 نمره) و بالاتر از حد متوسط بود. اختلاف معناداري بين ميزان شايستگي فرهنگي دانشجويان و نيز ابعاد آن در سه مقطع علوم پايه (0.65±2.95)، بعد علوم پايه (0.67±2.95) و دوره تخصص (0.32±3.55) مشاهده گرديد. بيش‌ترين ميزان شايستگي فرهنگي مربوط به دانشجويان دوره تخصص بود (0.001 p). اختلاف معناداري بين جنسيت و شايستگي فرهنگي مشاهده نشد (0.05 p)، ولي با افزايش سن، ميزان شايستگي فرهنگي افزايش نشان داد (0.001 p و 0.37=r). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مبني بر پايين بودن شايستگي فرهنگي در دانشجويان دوره عمومي دندانپزشكي و با توجه به اهميت شايستگي فرهنگي در مواجهه با بيماران، لازم است برنامه‌هاي آموزشي به منظور ارتقاي شايستگي‌هاي فرهنگي دانشجويان بخصوص براي دانشجويان دوره دندانپزشكي عمومي طراحي گردد.