مقايسه استدلال اخلاقي پرستاران بخش‌هاي مراقبت ويژه و دانشجويان پرستاري در برخورد با معضلات اخلاقي

مقدمه: پرورش مهارت‌هاي شناختي استدلال در دانشجويان يك ضرورت حياتي است. پرستاران بخش‌هاي مراقبت ويژه با معضلات اخلاقي متعدد در بالين مواجه هستند. اين پژوهش با هدف مقايسه استدلال اخلاقي پرستاران بخش‌هاي مراقبت ويژه و دانشجويان پرستاري در برخورد با معضلات اخلاقي انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه توصيفي مقطعي در سال 1400با حضور 51 پرستار بخش‌هاي مراقبت ويژه و 51 دانشجوي پرستاري دانشگاه علوم پزشكي گلستان با روش نمونه‌گيري تصادفي با تخصيص متناسب با حجم طبقه انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استدلال اخلاقي كريشام(Crisham) ، جمع‌آوري شد. براي تحليل داده‌ها از آزمون تي مستقل در سطح معناداري 0.05 و ضريب همبستگي اسپيرمن استفاده شد. نتايج: آزمون تي مستقل تفاوت معناداري بين ميانگين نمره استدلال اخلاقي پرستاران (5.92±46.68 از مجموع 66 نمره) و دانشجويان (7.13±47.00) نشان نداد (0.405=P). كارورزان پرستاري ميانگين نمره استدلال اخلاقي بيش‌تري از كارآموزان كسب كردند و اين تفاوت از نظر آماري معنادار بود (0.019=P). بين جنسيت (0.032= Pو 1.895 =t)، وضعيت تأهل (0.026=Pو 1.993 =t) با ميانگين نمره استدلال اخلاقي ارتباط معناداري مشاهده شد. بين نوع بخش، سابقه كار و ميانگين نمره استدلال اخلاقي پرستاران ارتباط معناداري به دست نيامد. بين سن، جنسيت و وضعيت تأهل دانشجويان با ميانگين نمره استدلال اخلاقي ارتباط معناداري نبود. نتيجه‌گيري: ميانگين نمره استدلال اخلاقي پرستاران و دانشجويان پرستاري تفاوت معناداري نداشت. ضروري است آموزش اصول اخلاقي، تناقض‌ها و سناريوهاي اخلاقي به طور جدي‌تر، مستمر در دوران تحصيل، بدو ورود به كار و پس از آن به منظور بهبود استدلال اخلاقي صورت گيرد.