چالش‌ها و راه‌كارهاي آموزش در مقطع كارشناسي ارشد پرستاري ايران: يك مرور يكپارچه

مقدمه: توسعه آموزش پرستاري در مقطع تحصيلات تكميلي و ايجاد تحول در آن نيازمند شناخت فرآيند آموزش، آگاهي از شيوه‌هاي نوين اجراي آن، شناخت منابع مادي و امكانات و آگاهي از نقش و وظايف نيروي انساني است. مطالعه حاضر با هدف بررسي يكپارچه مقالات مرتبط با چالش‌ها و راه‌كارهاي آموزش در مقطع كارشناسي ارشد پرستاري ايران انجام شد. روش‌ها: در اين مرور يكپارچه توسعه يافته (Integrative review) ، جستجوي گسترده در پايگاه‌هاي اطلاعاتي، نظير: نمايه نشريات پرستاري ايران (nindex.ir)، بانك اطلاعات نشريات كشور (magiran)، پايگاه اطلاعات علمي جهاد دانشگاهي (SID)، پژوهشگاه علوم و فناوري اطلاعات ايران (IranDOC)، پايگاه استنادي علوم جهان اسلام (ISC) و مركز منطقه‌اي اطلاع رساني علوم و فناوري (RICeST) با استفاده از كلمات كليدي فارسي و انگليسي مرتبط با هدف مطالعه، از سال 1366 (زمان شروع اولين دوره كارشناسي ارشد پرستاري در ايران) تا آذر 1400 صورت گرفت. نتايج: در مجموع، 10 مقاله از 291 مطالعه مورد بررسي قرار گرفت. چالش‌هاي مختلفي در آموزش پرستاري در مقطع كارشناسي ارشد وجود دارد كه مربيان پرستاري دنبال راه‌كارهايي براي برطرف كردن اين چالش‌ها هستند. آموزش پرستاري ارشد در ايران بر اساس اهداف و رسالت مشخص نيست و فارغ‌التحصيلان از كيفيت كاري خوبي برخوردارنيستند. در دانشگاه‌هاي ايران، نقش كارشناسي ارشد پرستاري در جامعه مشخص نيست و تاكنون در اين زمينه بازنگري خاصي نشده است. در نهايت، به نظر مي‌رسد دوره كارشناسي ارشد پرستاري درايران بي هدف و بدون توجه به نياز جامعه درحال اجرا است. نتيجه‌گيري: تدوين برنامه ‌آموزشي منسجم تئوري و عملي منطبق با نيازهاي جامعه مي‌تواند اولين گام در اصلاح برنامه ‌آموزشي پرستاري در مقطع كارشناسي ارشد تلقي گردد.