ارتباط رسالت و رضايت شغلي با كيفيت تدريس اعضاي هيأت‌علمي در زمان آموزش‌هاي مجازي اپيدمي كرونا

مقدمه: داشتن رسالت و رضايت شغلي بالا در اعضاي هيأت‌علمي كه به عنوان اركان تعليم و تربيت هر دانشگاه به حساب مي‌آيند، از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. اين مطالعه با هدف بررسي ميزان رضايت و رسالت شغلي اعضاي هيأت‌علمي و همبستگي آن با كيفيت تدريس در زمان آموزش‌هاي مجازي اپيدمي كرونا انجام شد. روش‌ها: دراين مطالعه توصيفي همبستگي 83 نفر از اعضاي هيأت‌علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند در سال 1399 شركت نمودند. نمونه‌ها به صورت در دسترس و از طريق رسانه‌هاي اجتماعي با استفاده از دو پرسشنامه‌ي استاندارد رسالت شغلي ديك (Dick ) و رضايت شغلي مينه سوتا (Minnesota) به صورت آنلاين جمع‌آوري شد. داده ها با استفاده از آمار توصيفي و آمار استنباطي (آزمون‌هاي اسپيرمن وكروسكال واليس) تجزيه و تحليل شد. نتايج: در اين مطالعه ميانگين نمره رسالت و رضايت شغلي افراد شركت‌كننده به ترتيب 13.5± 92.56 (از مجموع120 نمره ) و ±29.9 64.72 (از مجموع 95 نمره) به دست آمد. بين رضايت شغلي و كيفيت تدريس همبستگي مثبت معناداري به دست آمد (0.04 =p و 0.23 =r) در حالي كه بين رسالت شغلي با كيفيت تدريس همبستگي معناداري مشاهده نگرديد (p = 0.19, r= -0.28)هيچ يك از متغيرهاي جنسيت، سابقه خدمت، مرتبه علمي، دارا بودن مسؤوليت اجرايي، وضعيت تأهل، نوع استخدام و ميزان تحصيلات با رسالت و رضايت شغلي همبستگي معناداري نداشتند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به منظور افزايش كيفيت تدريس لازم است مديران منابع رضايت و عدم رضايت شغلي اعضاي هيأت‌علمي را بخوبي شناسايي و در جهت بهبود آن توجه ويژه داشته باشند.