طراحي شهري در شهر ايراني پيش از اسلام

در طرح يك شهر، از فرم و هندسه مطلوب تا چگونگي روابط اجتماعي بروز ميابد. اين نوشتار با تمركز بر فرم شهرها شامل پيرامون، شبكه هاي دسترسي و چينش ساختمان ها، به دنبال آن است كه دريابد شهرهاي ايران باستان تا چه اندازه پيرو طرح از پيش آماده شده بوده اند؟ و اين طرح ها بر چه موضوعاتي تمركز داشته اند؟. بدين منظور با بكارگيري روشهاي مطالعه تطبيقي و تفسيري تاريخي، متون تاريخي و نقشه هاي موجود در مطالعه اي مقايسه اي تحليل شده اند. به موازات آن نظريات پژوهشگران معاصر براي درك تطبيق يا عدم تطبيق آن ها با شواهد و نقشه ها بررسي شد. نتيجه آن كه، اهميت تهيه نقشه قبل از احداث شهر در انديشه ايرانيان باستان، نقش كالبد شهر در نمايش اعتقادات، ظهور هندسه راست گوشه در دوره ي هخامنشيان، عدم تناسب صفت دايره اي براي شهرهاي اشكاني، تكرار شبكه شطرنجي در شهرهاي ساساني و دسته بندي كالبد شهرها با توجه به هندسي بودن يا نبودن آن ها در اين پژوهش تشريح شده است.