نحوه برخورد با مديون بعد از ثبوت اعسار، با تأكيد بر فعل معصوم عليه السلام در دو روايت غياث و سكوني

فعل معصوم مانند گفتارش مي‌تواند ابزار بيان دين و ابلاغ رسالت قرار گيرد. دو روايت «غياث» كه حاكي از «فعل امامu» است و روايت «سكوني» كه آميخته‌اي از «قول و فعل» است، در باب «برخورد با مديون بعد از ثبوت اعسار» در نگاه اوليه متعارض هستند و اكثر فقها درصدد جمع بين دو روايت برآمده‌اند. پژوهش حاضر با روش كتابخانه‌اي و به شيوه توصيفي ـ تحليلي، به اين نتيجه رسيده است كه فقيهان با فرض تعارض بين دو روايت، عوامل مختلفي را سبب برتري روايت غياث بر سكوني قرار داده‌اند. اما اينكه فقها اختلاف آراء درباره مديون معسر را به اختلاف و تعارض در اخبار نسبت مي‌دهند، چندان درست به نظر نمي‌رسد و لذا بين روايت غياث و روايت سكوني تعارضي نيست تا نياز به جمع بين آن‌ها يا ترجيح يكي بر ديگري باشد و در نتيجه بين «وجوب مهلت دادن به معسر» و «وجوب تكسب» از سمت او منافاتي وجود ندارد و روايت سكوني دلالتي بر حجر اعمال ندارد؛ بلكه بالملازمه بر «وجوب تكسب جهت اداي دين» دلالت دارد.