مقايسه مشكلات خواب و خودكارآمدي در افراد مبتلا به نشانه‌هاي افسردگي اساسي، اضطراب اجتماعي و بهنجار در سال 1401: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: اضطراب اجتماعي و افسردگي اساسي از جمله اختلالاتي هستند كه با ميزان بالاي همبودي مشخص مي‌شوند. مشكلات خواب و خودكارآمدي از جمله علائم فراتشخيصي بين اين دو اختلال هستند. هدف از مطالعه حاضر مقايسه مشكلات خواب و خودكارآمدي در افراد مبتلا به نشانه‌هاي افسردگي اساسي، اضطراب اجتماعي و جمعيت بهنجار است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر به روش توصيفي انجام شده است و جامعه آماري مطالعه حاضر شامل تمام مراجعين ۱۸ تا ۶۰ ساله مراكز درماني شهر بروجرد و تهران در سال 1401 بودند كه بر اساس نظر روان‌پزشك و روان‌شناس تشخيص اختلال افسردگي اساسي و اضطراب اجتماعي را دريافت كرده‌ بودند. از بين شركت‌كنندگان 159 نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند و پرسش نامه هاي پژوهش را تكميل نمودند. ابزار سنجش در اين پژوهش مصاحبه تشخيصي ساختار يافته بر اساس DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) و پرسش‌نامه هاي اضطراب اجتماعي Connor، افسردگي Beck، پرسش‌نامه مشكلات خواب Pittsburgh و خودكارآمدي Sherer بود. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از تحليل واريانس چند متغيره انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين افراد بهنجار با بيماران مبتلا به افسردگي و اضطراب اجتماعي از لحاظ مشكلات خواب و خودكارآمدي تفاوت معني داري وجود دارد (0.001 P). هم چنين، بين افراد مبتلا به افسردگي و اضطراب اجتماعي از لحاظ خودكارآمدي تفاوت معني دار مشاهده شد (0.001 P).نتيجه‌گيري: با توجه به مطالعه حاضر، مشكلات خواب جزء عوامل مشترك در اختلالات افسردگي و اضطراب اجتماعي بوده كه به نظر مي‌رسد در تداوم آن‌ها نقش دارد. اين نتايج مي تواند به درمان هم زمان اين دو اختلال با توجه به پروتكل‌هاي فراتشخيصي كمك كند.