تحليل ساختاري مديريت سايش اجتماعي در سازمان‌هاي دولتي ايران

سايش اجتماعي سازماني، يكي از نتايج منفي زندگي اجتماعي است كه با ايجاد تحليل رفتگي و بيگانگي سازماني در كاركنان ناشي از رفتارهاي ناسالم سازماني هزينه‎هاي سنگيني براي سازمان ها و جامعه دارد. هدف اين پژوهش تحليل ساختاري مديريت سايش اجتماعي در سازمان‎هاي دولتي ايران مي‏باشد. تحقيق از نظر هدف كاربردي و از نوع توصيفي- همبستگي با استفاده از روش‎هاي مدل‎يابي معادلات ساختاري مي‎باشد. جامعه آماري اين پژوهش را كليه مديران، سرپرستان و كاركنان رسمي و قراردادي سازمان‎هاي دولتي فني و حرفه‎اي، شهرداري، تأمين اجتماعي و اعضاي هيأت علمي دانشگاه‎هاي استان آذربايجان شرقي تشكيل دادند و بر اساس جدول نمونه‌گيري مورگان، تعداد 357 نفر به روش نمونه‎گيري تصادفي ساده به عنوان حجم نمونه انتخاب شد. ابزار گردآوري داده‎ها پرسشنامه محقق ساخته مشتمل بر 50 سؤال و سه بُعد ارتباط همكاران، ارتباط مدير با كاركنان و ارتباط با سازمان و شغل بود. به كمك تحليل عامل تأييدي و مدل يابي ساختاري مدل ارائه شده مورد آزمون قرار گرفت. مدل مديريت سايش اجتماعي نهايي در قالب بُعد ارتباط همكاران (مديريت ارزش‎ها، مديريت نگرش و رفتار، توانمندسازي كاركنان، پرورش اخلاق حرفه‎اي و راهبردهاي مدارا و تنش)، ارتباط مدير با كاركنان (مديريت فرايند، مديريت اختيارات و وظايف، مديريت مسير شغلي و مديريت فرهنگ سازماني) و ارتباط سازمان و شغل (بهبود و توسعه عملكرد، شناسايي، انتخاب و اجراي اقدامات، كنترل و تعامل با سازمان و مديريت تحول گرا) مورد تأييد قرار گرفت. نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه مديريت سايش اجتماعي ابتدا در ارتباط با همكاران، سپس ارتباط با سازمان و شغل و در آخر ارتباط مدير با كاركنان اولويت پياده سازي دارد. بر اساس نتايج حاصل، پيشنهادهايي بر پياده سازي الگوي مديريت سايش اجتماعي در سازمان‎هاي دولتي ارائه شد.