فراتحليل روش هاي اصلاحي بر اختلالات يادگيري

اختلالات يادگيري ، يا ناتواني هاي يادگيري ، اصطلاحي مادر براي طيف گسترده اي از مشكلات يادگيري است كه ارتباطي با هوش يا انگيزه تحصيلي ندارد. به جهت شيوع بالاي اين مشكل بين كودكان و مشكلاتي كه به دنبال آن ظاهر مي شود پژوهش هاي بسياري در خصوص اثربخشي روش ها و مداخلات مختلف برانواع آن انجام شده است. پژوهش حاضر با روش فراتحليل و با هدف تركيب پژوهش هاي انجام شده در زمينه ي روش هاي اصلاحي بر انواع اختلالات يادگيري انجام شده است. جامعه آماري فراتحليل حاضر پژوهش هاي در دسترس مرتبط با روش هاي اصلاحي بر اختلالات يادگيري بود كه در بين سالهاي 1385تا1401 در بانك هاي اطلاعاتي رايانه اي در دسترس موجود در ايران، از قبيل پايگاه علمي جهاد دانشگاهي(SID)، پايگاه مجلات تخصصي نور(نورمگز)، بانك اطلاعات نشريات كشور(مگيران)، پرتال جامع علوم انساني و پژوهشگاه علوم و فناوري اطلاعات ايران(ايرانداك) منتشر شده اند. در اين پژوهش از شاخص اندازه اثرg هجز به عنوان يك مقياس مشترك استفاده شد. نتايج تحليل كه توسط ورژن دوم نرم افزار CMA انجام گرفت نشان داد كه مقدار اندازه اثر تركيبي اثربخشي روش هاي اصلاحي بر اختلالات يادگيري1.80 و پس از تفكيك به متغيرهاي پيشايند و پيامد چندگانه، مقدار اين اندازه اثر تركيبي بر اختلال يادگيري خواندن به ترتيب1.17، بر اختلال نوشتن 1.26 و بر اختلال رياضي به ترتيب 1.19 بود كه همگي از نظر آماري معنادار بودند(P≤0.001). بنابراين براساس اندازه اثرهاي به دست آمده مي توان اظهار داشت كه روش هاي اصلاحي بر انواع طبقات اختلالات يادگيري تاثير مثبت دارد.