سيل و تاب ‌آوري: مطالعه مروري

سيل، يكي از بزرگترين معضلات و بلاياي طبيعي در اقليم ايران است كه از ديرباز موجب بروز خسارات زيادي شده است. مديريت ريسك سيل در كاهش عوارض برخي از خطرات سيل، جلوگيري از تلفات جاني در هنگام وقوع سيل و كاهش بار اقتصادي جوامع و مناطق پس از سيل موفق بوده است. اين يك رويكرد مفيد براي ارزيابي خطرات و تصميم گيري در مورد اجراي اقدامات حفاظتي است. اخيراً علاوه بر مديريت ريسك سيل، تاب آوري سيل به عنوان يك رويكرد جديد در ادبيات دانشگاهي مورد بحث قرار گرفته است. اين مقاله بر اين است تا رابطه بين مديريت ريسك سيل و تاب آوري سيل را آشكار كند. بنابراين، سه جنبه مورد بحث قرار مي گيرد: تعريف تاب آوري، روش هاي اندازه گيري آن و همچنين امكان اجرا و تعبيه آن در مديريت ريسك سيل. از اين رو در مطالعه حاضر مروري بر ۳۷ تحقيق مختلف انجام شده در زمينه راهكارهاي و تجربيات مقابله با سيل و تاب آوري در برابر اين مخاطره طبيعي انجام گرفت. نتايج نشان داد گرچه روش هاي غيرسازه اي در كنترل سيل نسبت به روش هاي سازه اي كم هزينه تر هستند ولي كاربرد تركيبي اقدامات سازه اي و غيرسازه اي براي كنترل سيلاب بهترين بازدهي را خواهد داشت.