ارزيابي پتانسيل ژئوتوريسم شمال دامغان با استفاده از مدل بريلها

گردشگري يكي از ابزارهاي مهم براي ايجاد تغييرات اجتماعي و اقتصادي در كشورهاي درحال‌توسعه است. براي كشورهاي درحال‌توسعه كه با معضلاتي مانند نرخ بيكاري زياد، محدوديت منابع ارزي و اقتصاد تك‌محصولي مواجه هستند، توسعه گردشگري امري مهم است. با توجه به موقعيت عالي دامغان از نظر تنوع آب و هوايي و زمين‌شناسي، قرارگيري در مسير ارتباطي مسافران، شناسايي و توسعۀ گونۀ درحال‌رشد گردشگري يعني ژئوتوريسم مي‌تواند قدم مهمي براي توسعه منطقه باشد. پژوهش حاضر از نوع كاربردي است كه با استفاده از روش توصيفي-تحليلي كار انجام شده است. براي ارزيابي پتانسيل‌هاي ژئوتوريسم منطقه از مدل بريلها استفاده شد. در اين مدل ارزيابي ژئوتوريستي مكان‌ها به‌وسيله ظرفيت علمي، پتانسيل آموزشي-توريستي و ريسك تخريب‌پذيري آن‌ها سنجيده مي‌شود. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه در بين ژئوسايت‌هاي بررسي‌شده از نظر ظرفيت علمي، لايه‌هاي تريلوبيت‌دار و چشمه‌علي با امتيازهاي 170 و 250 بالاترين رتبه را دارند. از نظر پتانسيل‌هاي توريستي-آموزشي گسل آستانه و چشمه‌علي با امتيازات 295 و 325 بالاترين رتبه‌ها را به خود اختصاص داده‌اند. درنهايت لايه‌هاي تريلوبيت‌دار و سيمه كوه با امتياز 320 در زمينه ريسك تخريب پذيري در جايگاه اول قرار دارند. نتايج نشان داد كه منطقه موردبررسي داراي ظرفيت زيادي در زمينه ژئوتوريست و جذب توريسم است، اما متأسفانه فقط ژئوسايت چشمه‌علي گردشگرپذير است و بقيه ژئوسايت‌ها به دلايل مختلف ازجمله ناشناخته بودن و تبليغ ناكافي، نبود مديريت، نبودن زيرساخت‌ها و... چندان مدنظر قرار ندارند. براي توسعه منطقه و جذب بيشتر گردشگر، برنامه‌ريزي دقيق و سرمايه‌گذاري بايد به‌صورت جدي مدنظر قرار گيرد.