اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) بر هيجان تحصيلي اميد و خودپنداشت تحصيلي دانش‎ آموزان دختر داراي اضطراب امتحان

اين پژوهش با هدف اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) بر هيجان تحصيلي اميد و خودپنداشت تحصيلي دانش‎ آموزان دختر داراي اضطراب امتحان انجام شد. طرح پژوهش، نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري پژوهش تمامي دانش‌آموزان دختر پايه‌هاي يازدهم و دوازدهم دورۀ متوسطۀ دوم شهر مرودشت به تعداد 3265 نفر، در سال تحصيلي 1400 1399 بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس، نمونه‌اي به تعداد 30 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي هيجان تحصيلي اميد (پكران، گوئتز، تيتز و پري، 2002)، اضطراب امتحان (ساراسون، 1990) و سياهۀ خودپنداشت مدرسه (چن و تامپسون، 2004) بود. گروه آزمايش طي 8 جلسۀ 90 دقيقه‌اي، تحت مداخلۀ درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (هيز، استروسال و ويلسون، 1999) قرار گرفت و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. براي تجزيه ‌و تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس چندمتغيري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه مداخلۀ درماني مبتني بر تعهد و پذيرش در مؤلفه‌هاي هيجان تحصيلي اميد و خودپنداشت تحصيلي منجر به افزايش معنادار عملكرد در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل در مرحلۀ پس‌آزمون گرديد (0/05 P)؛ بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت كه مدارس با به‌كارگيري مداخلۀ درماني مبتني بر پذيرش و تعهد، مي‌توانند باعث افزايش هيجان تحصيلي اميد و خودپنداشت تحصيلي دانش‎آموزان شوند تا از اين طريق دانش‌آموزان به موفقيت تحصيلي دست يابند.