مفاهيم بوم گراي فلسفه‌ي سوئدنبرگ در منتخب اشعار ويليام بليك

ويليام بليك – شاعر نامدار رمانتيك- مدت‌هاست كه در ميان منتقدان و نويسندگان بوم‌گرا، شاعري ناسازگار با محيط‌زيست و مشكلات مربوط به چالش‌هاي آن محسوب مي‌شود و بسياري از پيروان و حاميان محيط‌زيست ادعا كرده‌اند كه او را نمي‌توان شاعري آگاه و علاقه‌مند به مسائل و مشكلات زيست‌محيطي دانست. درعين‌حال منتقدان ديگري نيز وجود دارند كه كوشش مي‌كنند برخي از بازنمايي‌ها و توصيفات منفي ويليام بليك از طبيعت و محيط‌زيست انسان را دست‌كاري كرده و يا ناديده بگيرند و نشان بدهند كه او را مي‌توان در خوانش‌هاي انتقادي زيست‌محيطي دوره حاضر ثبت كرد. مقالۀ حاضر بر دو مفهوم فلسفي اصلي «همانندي» و «درون‌روانگي» امانوئل سوئدنبرگ -فيلسوف سوئدي- متمركز است تا با استفاده از اين دو معنا و مفهوم فلسفي، همبستگي و ارتباط طولاني‌مدت موجود ميان نوع بشر و جايگاه و ديدگاه او نسبت به طبيعت در برگزيده سروده‌هاي ويليام بليك را كشف كند. سروده‌هاي منتخب بررسي‌شده در اين نوشتار شامل قسمت‌هايي از «سرود اورشليم»؛ «اورشليم، ظهور آلبيون بزرگ» و «ميلتون» است. بررسي اين ايدئولوژي بوم‌گرا و خدامحور در منتخب آثار اين شاعر بر پايهٔ مفاهيم فلسفي سوئدنبرگ وجود قوۀ آگاهي را تأييد مي‌كند كه به نظر مي‌رسد در پيشي گرفتن از آفريدگار و شكاف ظاهري ايجاد شده در آفرينش مهارت دارد، بنابراين رويكرد كمي سازي در خصوص طبيعت را واژگون مي‌كند و ماهيت مستقل كيفيت‌هايي مانند هستي و آفرينش را بازيابي مي‌كند و اين‌گونه ديدگاه جديدي در خوانش آثار اين شاعر ارائه مي‌شود.