تأثير افزودن عامل شبكه‌اي ‌كننده گليسيدوكسي پروپيل تري ‌متوكسي سيلان در خواص داربست ‌هاي ژلاتين/كيتوسان تهيه ‌شده به روش خشكاندن انجمادي و معرفي شرايط بهينه شبكه‌اي‌ كردن داربست ‌هاي كيتوسان/ژلاتين براي كاربردهاي مهندسي بافت استخوان

گليسيدوكسي پروپيل تري‌ متوكسي سيلان (GPTMS)، افزون بر بهبود عملكرد زيست‌فعالي و سلولي داربست‌ها، به افزايش پايداري و استحكام هيدروژل‌ها در كاربردهاي استخواني منجر مي‌شود. درصد عامل شبكه‌اي‌كننده افزوده‌شده يكي از عوامل مؤثر در خواص داربست است. به همين دليل، در اين مطالعه، داربست‌هاي كيتوسان و ژلاتين با درصدهاي وزني گوناگون GPTMS به روش خشكاندن انجمادي آماده و ارزيابي شدند. نتايج ميكروسكوپ الكتروني روبشي (SEM) نشانگر دستيابي به داربست‌هاي متخلخل است كه اندازه تخلخل‌ها، با افزايش مقدار عامل شبكه‌اي‌كننده، به حدود 290 ميكرون رسيدند. نتايج طيف‌سنجي مادون قرمز تبديل فوريه نشان داد كه پليمر‌ها و فرايند شبكه‌اي‌شدن با تشكيل گروه‌هاي سيلانه برهم‌كنش دارند. همچنين، زاويه تماس با افزايش مقدار عامل شبكه‌اي‌كننده كاهش يافت و نمونه داراي 75 درصد وزني GPTMS داراي زاويه تماس مطلوب 3.5 ± 60.7 درجه بود و درصد تورم و تخريب كاهش يافت. بااين‌حال، خواص مكانيكي با افزودن GPTMS تا 267 ± 1590 كيلوپاسكال افزايش يافت. همچنين، GPTMS به افزايش خواص زيست‌فعالي و رسوب لايه هيدروكسي آپاتيت منجر شد كه الگوي تفرق پرتو ايكس نيز اين ادعا را تأييد مي‌كند. به نظر مي‌رسد كه داربست ژلاتين – كيتوسان، با 75 درصد وزني GPTMS، بهترين نمونه براي استفاده در مهندسي بافت استخوان است.