آسيب شناسي برخي شيوه هاي فرزند پروري از ديدگاه متخصصان و والدين ايراني: تحليل محتواي كيفي

مقدمه: شيوه هاي فرزند پروري در خانواده، ارتباط تنگاتنگي با سلامت رواني فرزندان و رضايت مندي كلي آنها از زندگي دارد، بنابراين هدف پژوهش حاضر، آسيب شناسي برخي شيوه هاي فرزند پروري از ديدگاه متخصصان سلامت روان و  والدين ايراني بود.روش كار: مطالعه حاضر از نوع طرح هاي كيفي بود كه به روش تحليل محتوي و به شيوه نهفته در سال 1402 انجام شد. جامعه هدف شامل 7 نفر از متخصصان روانشناسي، 6 نفر از كارشناسان مذهبي و 8  نفر از والدين ايراني (در مجموع 21 نفر) بود كه به روش نمونه گيري هدفمند تا رسيدن به اشباع با آنها مصاحبه نيمه ساختاريافته انجام شد.يافته ها: تحليل يافته ها منجر به كشف ۶ طبقه اصلي و ۱۲ زير طبقه شد. طبقات اصلي مواردي همچون؛ سبك فرزند پروري ابزاري، دلهره و تشويش، بي اعتنا، انعطاف ناپذير و سخت گير، انتظار نادرست و طردكننده را شامل مي شود.نتيجه گيري: نتايج حاكي از آن است كه شيوه هاي نامناسب فرزند پروري مي تواند منجر به شكل گيري آسيب هاي جبران ناپذير در فرزندان شود و  بر ادامه زندگي فردي و اجتماعي آن ها تاثير منفي بر جاي بگذارد. بنابراين به متخصصان حوزه كودك، كارشناسان خانواده و والدين توصيه مي شود به اين مسئله توجه ويژه اي داشته باشند.