ارزيابي آسيب‌پذيري مساكن شهري از منظر پدافند غيرعامل

از گذشته‌هاي دور تاكنون مخاطرات محيطي (طبيعي و انساني) اجزاي جدايي‌ناپذير زندگي انسان‌ها بوده اند. شناخت عميق حوزه‌ها و قلمروها و در نظر گرفتن تمهيدات لازم ما را در رويارويي با مخاطرات ياري مي‌كند. اما مهم ترين عاملي كه در هنگام بروز حوادث طبيعي و انساني، منجر به وقوع بحران مي شود، آسيب پذيري كالبدي ابنيه است. آسـيب پـذيري سكونتگاه هاي ﺷﻬﺮﻱ، ﻓﻀﺎﻫﺎﻱ بي‌دفاع، محلات ﻧﺎﺍﻣﻦ، ﺷﻬﺮﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﻣﻌﻤﺎﺭﻱ ﻏﻠﻂ، ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﻬﺪﻳﺪﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺷﻬﺮﻱ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ. در مقياس شهري پدافند غيرعامل راهبردي براي كاهش آسيب‌پذيري و افزايش تاب‌آوري در برابر مخاطرات شامل طبيعي و انسان‌ساخت است. بنابراين هدف اين تحقيق ارزيابي آسيب پذيري مساكن شهر مهاباد از منظر پدافند غير عامل است. نوع تحقيق كاربردي و روش آن توصيفي- تحليلي است. براي تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزارهاي GIS و Expert choice استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد بعد از مقايسه زوجي شاخص‌هاي تحقيق با مدل AHP، شاخص كيفيت ابنيه با وزن 137/0 بيشترين امتياز را به خود اختصاص داده است. و شاخص‌هاي عمر ابنيه و سكونت غيرمعمول و كاربري هاي خطرزا به ترتيب 112/0 و 111/0 ، 101/0 در جايگاه‌هاي دوم و سوم و چهارم قرار گرفته است و در آخر هم معيار شيب زمين و عرض معابر با 022/0 قرار دارند. هندسه نامنظم بافت شهري مهاباد، رشد طبيعي شهر ، وجود اسكان هاي غير رسمي و بافت قديم و فرسوده در بخش مركزي شهر، وجود قطعات مسكوني با مساحت كمتر در بافت جنوبي و مركزي شهر، زمينه‌هاي آسيب‌پذيري بافت شهري را ميسر ساخته اند و در صورت وقع بحران هاي طبيعي و انساني اين بافت ها بشدت آسيب خواهند ديد و خسارات مالي و جاني زيادي را به بار خواهد آورد.