تأثير هشت هفته تمرين استقامتي بر ميزان بيان GPX4 و MDA در عضله نعلي رت‌هاي نر سالمند نژاد ويستار

افزايش آهن در اثر افزايش سن در روند فروپتوزيس تأثير دارد و محصول نهايي پراكسيداسيون ليپيدي، MDA است و GPX4 تنظيم‌كننده مركزي و البته منفي فروپتوز است. فعاليت‌هاي ورزشي مي‌تواند با كاهش پراكسيداسيون ليپيدي اين مسير سالمندي را تعديل كند؛ بنابراين هدف از انجام پژوهش، تعيين تأثير هشت هفته تمرين استقامتي بر ميزان بيان GPX4 و MDA در عضله نعلي موش‌هاي صحرايي نر سالمند بود. اين مطالعه از نوع تجربي است. 20 سر موش صحرايي نرسالمند (با ميانگين سني 20 ماهه و ميانگين وزني 373 گرم) به دو گروه 10 تايي تقسيم شد: گروه تمرين، گروه كنترل. تمرين به مدت هشت هفته، پنج جلسه در هفته با تردميل ويژه جوندگان به‌طور فزاينده انجام شد. 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين، عضله نعلي موش‌ها طي جراحي برداشته شد و ميزان GPX4 به روش بيان ژن و ميزان MDA به روش الايزا اندازه‌گيري شد. براي آناليز داده‌ها، براي سنجش توزيع طبيعي داده‌ها از آزمون شاپيروويلك و برا تعيين همگني واريانس‌ها از آزمون لوين و براي تعيين تفاوت بين دو گروه از آزمون t مستقل استفاده‌شده و از آزمون دي كوهن براي اندازه‌گيري اندازه اثر استفاده شد و محاسبات آماري توسط نرم‌افزار Prism Graph Pad نسخه هشت انجام شد. اختلاف معنادار در ميزان بيان ژن GPX4 در عضله نعلي موش‌هاي گروه تمرين نسبت به موش‌هاي گروه كنترل مشاهده نشد 0.4079=p ولي ميزان MDA در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل كاهش معناداري داشت (0.0028=p). بنا بر يافته‌هاي تحقيـق حاضـر، به نظـر مي‌رسد اثر تمرين استقامتي در اين پژوهش، كاهش فروپتوز را نشان مي‌دهد. عدم اختلاف معنادار ميزان بيان ژن GPX4 نشان از عدم تأثير تمرين استقامتي با اين شدت بر آن است.