مقايسه‌تأثير هشت هفته تمرين مقاومتي سنتي و TRX بر برخي شاخص‌هاي اكسايشي و ضداكسايشي زنان مبتلا به ديابت نوع دو

زمينه و هدف: بيماري ديابت نوع دو از شايع‌ترين بيماري‌هاي سوخت‌وساز شناخته‌شده در جهان و علت اصلي مرگ‌ومير در بسياري از كشورهاست كه هر ساله افراد زيادي را درگير مي‌كند. هيپرگليسمي مزمن ناشي از ديابت نوع دو موجب ايجاد فشار اكسايشي در مسيرهاي مختلف بدن مي‌شود، ازاين‌رو هدف از اين پژوهش مقايسه‌تأثير هشت هفته تمرين مقاومتي سنتي و تمرين مقاومتي با وزن بـدن ( TRX) بر برخي شاخص‌هاي اكسايشي و ضداكسايشي زنان مبتلا به ديابت نوع دو بود.مواد و روش‌ها: نمونه‌آماري پژوهش ۳۰ زن مبتلا به ديابت نوع دو با رده‌سني 40-55 سال بودند كه به صورت هدفمند انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در سه گروه، تمرين مقاومتي (ده نفر)، گروه TRX(ده نفر)، گروه كنترل (ده نفر) قرار گرفتند. گروه‌هاي تجربـي، تمريـن مقاومتـي سـنتي و TRX را سـه جلسـه در هفتـه بـه مـدت هشـت هفتـه بـا شـدت 65-80 يـك تكـرار بيشـينه اجـرا كردنـد، درحالي‌كه گـروه كنتـرل در هيـچ برنامـه‌تمرينـي در مـدت زمـان اجـراي پژوهـش شـركت نكـرد. نمونه‌هاي خون سياهرگ محيطي پيش از شـروع تمريـن و 48 سـاعت پس از آخريـن جلسـه‌تمريـن از همه‌آزمودني‌ها گرفتـه شـد و بـراي بررسـي سـطح سـرمي شاخص‌هاي  SOD, GPXوMDA اســتفاده شد. در اين پژوهش از آزمون t همبسته براي بررسي تفاوت‌هاي درون‌گروهي و از تحليل كوواريانس با استفاده از آزمون تعقيبي بنفروني براي بررسي تفاوت‌هاي بين‌گروهي استفاده شد.نتايج: نتايج نشان داد پس از هشت هفته تمرينات مقاومتي سنتي و TRX افزايش معناداري در سطوح SOD و GPX در دو گروه تجربي مشاهده شد (۰۵/۰ P). با اين همه در گروه كنترل تفاوت معناداري مشاهده نشد، همچنين مقدار MDA پس‌آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون در هر دو گروه تمريني مقاومتي سنتي و TRX كاهش معناداري نشان داد. نتايج تحليل بين‌گروهي نشان داد كه بين دو گروه تمرين مقاومتي و TRX بر شاخص‌هاي  SOD, GPXوMDA تفاوت معناداري وجود ندارد (P 0.05).نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج به‌دست‌آمده مي‌توان گفت كه احتمالاً هر دو روش تمريني مي‌توانند در بهبود شاخص‌هاي اكسايشي (SOD  و  GPX) و ضداكسايشي (MDA) زنان مبتلا به ديابت نوع دو مؤثر باشند.