تأثير هشت هفته تمرين تناوبي با شدت بالا بر بيان پروتئين‌هاي Parkin و Pink1در بافت كبدي موش‌هاي صحرايي نر مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه و هدف: وابستگي نزديكي بين اختلالات كاركرد ميتوكندري كبد و توسعه‌چاقي و مقاومت به انسولين وجود دارد. همان‌طوركه در بيماري ديابت نوع دو مشاهده شده است، در شرايط مقاومت به انسولين، كاهش حساسيت انسولين سلول‌هاي كبدي، عضله‌اسكلتي و سلول‌هاي چربي مشاهده مي‌شود. در طول دهه‌هاي اخير فعاليت ورزشي به‌ ابزار كمكي كليدي در كنترل بسياري از بيماري‌ها از جمله ديابت نوع دو تبديل شده است و پژوهش‌ها نشان مي‌دهند كه روش‌هاي تمريني گوناگون در كاهش همه‌گيري و بهبود برخي از عملكردهاي سوخت‌وسازي كبد مؤثر است. هدف اين تحقيق بررسي تأثير هشت هفته تمرين تناوبي با شدت بالا بر شاخص‌هاي Parkin و Pink1 در بافت كبد موش‌هاي صحرايي ديابتي نوع دو است.مواد و روش‌ها: در يك طرح تجربي، 30 سر موش صحرايي نر ويستار سه‌ماهه با دامنه‌وزني 225-300 گرم به‌طور تصادفي در يكي از سه گروه 10 سري شامل كنترل سالم (C: تزريق درون‌صفاقي سرم سالين)، كنترل ديابتي (D: ديابتي‌شده با رژيم غذايي پرچرب همراه با تزريق درون‌صفاقي استرپتوزوتوسين) و ديابتي تمرين‌كرده (D+T: ديابتي‌شده به‌همراه تمرين) تقسيم شدند. روش تمريني شامل دويدن با شدت 85-90 درصد سرعت بيشينه در 6 تا 12 وهلۀ دودقيقه‌اي؛ پنج روز در هفته به مدت هشت هفته بود. همه‌آزمودني‌ها، 48 ساعت پس از آخرين جلسۀ تمريني و پس از 12 تا 14 ساعت ناشتايي، به روش بدون درد توسط متخصص كارآزموده بي‌هوش و جراحي شدند. براي تعيين تغييرات در نيمرخ بيان پروتئين‌هاي  Parkinو Pink1 در بافت كبد موش‌ها از روش وسترن بلات استفاده شد. از تحليل واريانس يكراهه و آزمون تعقيبي بنفروني براي تحليل داده‌ها در سطح معناداري كمتر از پنج‌صدم استفاده شد.نتايج: القاي ديابت (D) موجب افزايش 51 و 63 درصدي به‌ترتيب در پروتئين‌هاي Parkin و Pink1 مي‌شود، اگرچه از نظر آماري معنادار نيست (05/0≤P). با اين همه، مداخلۀ تمريني موجب كاهش 45 و 38 درصدي در Parkin و Pink1 در گروه ديابتي تمرين‌كرده (D+T) در مقايسه با گروه ديابتي (D) شد، ولي معنادار نبود (05/0≤P).نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مي‌توان گفت كه هشت هفته تمرينات تناوبي با شدت بالا (HIIT) براي مشاهده‌كاهش معنادار ميتوفاژي در بافت كبد موش‌هاي ديابتي ناكافي است. با توجه به اندك تغييرات مشاهده‌شده، HIIT شايد يك راهكار پيشگيرانه براي افزايش بي‌رويه‌ميتوفاژي ناشي از ابتلا به بيماري ديابت نوع دو داشته باشد. با اين همه، نتيجه‌گيري قطعي درباره‌اين شاخص‌ها و نحوۀ تأثيرپذيري آن‌ها از شرايط گوناگون نيازمند پژوهش‌هاي بيشتري است