اثر يك دوره مداخله‌هاي تمرينات واقعيت مجازي، پياده‌روي نورديك تناوبي و موسيقي امبينت بر ريكاوري قلبي -تنفسي سالمندان مبتلا به نارسايي قلبي با كاهش كسر جهشي در پاسخ به آزمون ورزشي قلبي -ريوي

زمينه و هدف: بيماران نارسايي قلبي با كاهش كسر جهشي بطن چپ (HFrEF)، داراي اختلالات اتونوم قلبي هستند كه اين موضوع سبب مرگ‌و‌مير آنان مي‌شود. ريكاوري ضعيف ضربان قلب (HR) و نرخ حاصل‌ضرب فشار (RPP) بلافاصله پس از آزمون ورزشي قلبي -ريوي (CPET) تا حدي به‌دليل كاهش تون واگ است. پژوهش‌هاي محدودي به ارزيابي ريكاوري شاخص‌هاي هموديناميك (HR، SBP و RPP) متعاقب يك دوره تمرين ميان مدت و در پاسخ به يك پروتكل ورزشي استاندارد در بيماران مبتلا به HF پرداخته‌اند. هدف تحقيق حاضر بررسي تأثير چهار هفته مداخله‌هاي غيردارويي مانند تمرين واقعيت مجازي (VR)، پياده‌روي نورديك تناوبي ((INW) interval Nordic walking) و شنيدن موسيقي امبينت ((AM) Ambient music) در بهبود ريكاوري هموديناميك قلبي -عروقي (يك و سه دقيقه) در پاسخ به يك CPET استاندارد در بيماران مبتلا به HF بود.مواد و روش: 42 بيمار با HF پايدار (ميانگين سني 13/4± 36/60 سال و كسر جهشي 30-55 درصد) به‌طور تصادفي به چهار گروه تمرين واقعيت مجازي، پياده‌روي نورديك، شنيدن موسيقي امبينت ضبط‌شده و كنترل تقسيم شدند. سه گروه VR، INW و AM به مدت چهار هفته و هر هفته پنج روز پروتكل تعريف‌شده را انجام دادند. اندازه‌گيري‌ها شامل HR، SBP،RPP  و عملكرد قلبي -تنفسي (VO2peak، پالس اكسيژن و زمان تا خستگي (TTE)) با استفاده از يك الكتروكارديوگرام  12ليد در لحظه‌ پايان تست و دقايق 1 و 3 ريكاوري متعاقب پروتكل فزاينده‌ CPET  در قبل و پس از چهار هفته مداخله انجام گرفت. براي بررسي اثر مداخله‌ها و CPET در زمان‌هاي مختلف از آناليز واريانس چندعاملي استفاده شد.نتايج: CPET موجب افزايش شاخص‌هاي هموديناميك قلبي- تنفسي در قبل و پس از چهار هفته مداخله‌هاي غيردارويي ‌شد. پس از چهار هفته مداخله، ريكاوري يك و سه‌دقيقه‌اي ضربان قلب، فشار خون سيستول، TTE و VO2peak در گروه‌هاي INW و VR در مقايسه با گروه كنترل بيشتر بود، اما تغيير معني داري نداشت (05/0 P ). متعاقب چهار هفته مداخله، مقادير RPP بلافاصله پس از CPET، در گروه‌هاي INW و VR در مقايسه با گروه كنترل افزايش داشت كه معني دار نبود و البته با افزايش TTE همسو بود. چهار هفته موسيقي تأثير معناداري بر ريكاوري هموديناميك و عملكرد قلبي -تنفسي مردان مبتلا به HF نداشت. نتيجه‌گيري: بهبود ريكاوري HRR3 و SBP در پاسخ به CPET و روند مثبت VO2peak و TTE پس از چهار هفته مداخله‌هاي INW و VR، ممكن است عاملي براي افزايش تون واگي در بيماران مبتلا به HFrEF باشد. هر دو روش تمريني INW و VR براي بهبود ريكاوري هموديناميكي قلبي -تنفسي در مبتلايان به HF مناسب است، اما ريكاوري سريع‌تر احتمالاً مستلزم انجام تمرينات با طول دوره‌ طولاني‌تر است و ممكن است راهي براي بهبود آمادگي قلبي -تنفسي و ازاين‌رو پيشگيري از بروز حوادث قلبي در سالمندان مبتلا به نارسايي قلبي باشد. تحقيقات آينده بايد متمركز بر ساير روش‌هاي تمريني از جمله تمرينات HIIT همراه با مداخلات غذايي باشد. علاوه بر اين، درك سازوكار‌هاي مسئول بهبودهاي بالقوه، مستلزم بررسي بيشتر است.