نقش مديريت منابع انساني سبز بر رفتار شهروند سازماني حامي محيط‌زيست و عملكرد محيط‌زيستي در دانشگاه

هدف پژوهش حاضر نقش مديريت منابع انساني سبز بر رفتار شهروند سازماني حامي محيط زيست و عملكرد محيط زيستي كاركنان دانشگاه سمنان بود. اين پژوهش از جنبه هدف، كاربردي و از جنبه روش توصيفي ـ همبستگي مقطعي است. جامعه آماري پژوهش شامل تمام كاركنان دانشگاه سمنان (۵۵۰ نفر) در سال تحصيلي ۰۰-۱۳۹۹ بودند. با استفاده از دستورالعمل تعيين حجم نمونه مولر (1996) و روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي ۲۳۴ نفر به‌عنوان نمونه پژوهش (165 نفر زن و 69 نفر مرد) انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه هاي استاندارد مديريت منابع انساني سبز، رفتار شهروند سازماني حامي محيط زيست و عملكرد محيط‌زيستي دانشگاه بود كه روايي محتوايي آن توسط متخصصان اين حوزه تأييد شد. براي تعيين پايايي مقياس‌ ها از آزمون آلفاي كرونباخ استفاده شد كه مقدار آن براي اقدامات ايجاد شايستگي سبز برابر با 0.80، براي شيوه ‌هاي تقويت انگيزه سبز برابر با 0.72، براي شيوه ‌هاي مشاركت كاركنان سبز برابر با 0.78، براي شهروند سازماني نسبت به محيط‌زيست برابر با 0.85 و براي عملكرد محيط زيستي دانشگاه برابر با 0.91 بوده است. داده ‌ها با استفاده از روش‌ هاي آماري همبستگي و تحليل مسير با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS و LISREL تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه: بين عملكرد محيط‌زيستي با ابعاد مديريت منابع انساني سبز (ايجاد شايستگي، تقويت انگيزه، مشاركت كاركنان) و رفتار شهروند سازماني حامي محيط‌زيست رابطه وجود دارد. ايجاد شايستگي، افزايش انگيزه كاركنان سبز و افزايش مشاركت كاركنان بر عملكرد زيست محيطي دانشگاه اثر مستقيم دارد. ايجاد شايستگي، افزايش انگيزه كاركنان سبز و افزايش مشاركت كاركنان با ميانجي گري رفتار شهروند سازماني حامي محيط‌زيست بر عملكرد زيست محيطي دانشگاه اثر غيرمستقيم ايفا مي كند. نتايج اين پژوهش حاكي از اهميت نقش مديريت منابع انساني سبز در افزايش رفتارهاي شهروند سازماني حامي محيط زيست و به‌تبع آن افزايش عملكرد محيط‌زيستي دانشگاه دارد.