شناسايي معيارهاي موثر بر ترقيب شهروندان به پذيرش و استفاده از سيستم هاي دوچرخه هاي اشتراكي در جهان

سيستم هاي دوچرخه اشتراكي به عنوان پيشنهادي براي پاسخ به چالش هاي تحرك شهري به عنوان يك وسيله حمل و نقل سالم، كارآمد و نسبتا ارزان به وجود مي آيند. اگرچه اين سيستم ها به صورت گسترده در سراسر جهان در حال اجرا هستند، هنوز چالش هايي براي پياده سازي دارد.  اجراي طرح هاي دوچرخه اشتراكي نشان دهنده يك نوآوري مهم در حمل و نقل عمومي شهري است. اين طرح ها به سرعت گسترش يافته و اكنون در سراسر جهان در شهرهايي با شرايط اقتصادي، زيست محيطي و ساختاري متفاوت وجود دارد. توسعه استراتژي هايي كه از طريق آن مي توان اعضاي جديد را براي پيوستن به طرح جذب كرد و اعضاي موجود را حفظ كرد، يك نياز اساسي براي موفقيت طرح است. هدف اين پژوهش، شناسايي معيارهاي موثر بر پذيرش و استفاده شهروندان از دوچرخه هاي اشتراكي با روش سنتزپژوهي(فراتركيب) مي باشد. واحد تحليل در اين پژوهش كليه مقاله هاي انگليسي زبان منتشر شده در مجلات معتبر خارجي با تحليل هاي كمي در مورد شناسايي اين عوامل است. با جستجو در پايگاه هاي علمي مختلف و با بررسي دقيق مقالات، در نهايت 30 مقاله مرتبط با موضوع يافت شد. براي تجزيه و تحليل مقالات بدست آمده از الگوي هفت مرحله اي سندلوسكي و باروس استفاده شده است. نتايج نشان مي دهد كه مهم ترين معيارهاي تاثيرگذار بر پذيرش دوچرخه هاي اشتراكي توسط شهروندان، سهولت استفاده ادراكي، سودمندي ادراكي، نگرش، شرايط تسهيل كننده، هزينه، كيفيت خدمات، زيرساخت ها، رضايت كاربران، دغدغه مندي زيست محيطي، تاثيرات اجتماعي، هنجارهاي ذهني و تئوري رفتار برنامه ريزي شده مي باشند.