ارتباط تئوري خودمختاري با مشاركت و كمال گرايي ورزشكاران : نقش تعديل كننده خلاقيت

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي ارتباط تئوري خودمختاري (تأمين و عدم تأمين نياز بنيادي) با مشاركت و كمال‌گرايي با نقش تعديل‌گري خلاقيت در ورزشكاران شهر اروميه بود.روش‌شناسي: پژوهش حاضر كاربردي، از نوع تحقيقات توصيفي پيمايشي بود كه بصورت ميداني انجام شد. جامعه آماري ورزشكاران واليبال شهر اروميه بودند كه در سال 1401 برابر با 1216 نفر بودند. نمونه آماري با كمك جدول مورگان به تعداد 293 نفر به روش تصادفي خوشه‌اي چندمرحله اي انتخاب گرديد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي كمال‌گرايي (گاتوالز و دان، 2009)، خلاقيت (دي ليلو و هوتون، 2008)، مشاركت (لانسدال، هاج و جكسون، 2007)، خودمختاري (تأمين نيازهاي بنيادي) (لانسدال و هاج، 2011) و عدم تأمين نيازهاي بنيادي در ورزش (بارتولوميو و همكاران، 2011) بودند. پايايي پرسشنامه‌ها با آلفاي كرونباخ به ترتيب 0.75، 0.79، 0.76، 0.98، 0.79 برآورد شدند. تجزيه و تحليل داده‌ها با روش مدل‌سازي معادلات ساختاري با انجام شد.يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد كه بين تأمين نياز و عدم تامين نياز با مشاركت و كمال‌گرايي در ورزشكاران رابطه مثبت و معناداري وجود دارد و بين خلاقيت و مشاركت در ورزشكاران رابطه مثبت و معني‌داري وجود دارد ولي بين خلاقيت و كمال‌گرايي رابطه معني‌داري وجود ندارد. همچنين خلاقيت در رابطه بين تأمين نياز و عدم تأمين نياز با مشاركت در ورزش نقش تعديل‌گري ايفا مي‌كند ولي در رابطه بين تأمين نياز و عدم تأمين نياز با كمال‌گرايي در ورزش نقش تعديل‌گري ايفا نميكند.نتيجه‌گيري: با توجه و تأمين نيازهاي بنيادي و همچنين فراهم كردن شرايط جهت شكوفايي خلاقيت واليباليست‌ها، مي‌توان ميزان كمال‌گرايي و مشاركت ورزشي آن‌ها را بهبود ساخت.