مقايسه اثر تمرين تناوبي با شدت زياد و متوسط بر سطوح سرمي آيريزين و عامل نروتروفيك مشتق از مغز در دانشجويان پسر مبتلا به چاقي

زمينه و هدف: چاقي پديده اي چند عاملي است كه مي تواند با ايجاد اختلالات متابوليكي، سلامتي افراد را به خطر بياندازد. هدف مطالعه حاضر مقايسه اثر تمرين تناوبي با شدت زياد و متوسط بر سطوح سرمي آيريزين و عامل نروتروفيك مشتق از مغز در دانشجويان پسر مبتلا به چاقي بود.روش‌ها: در اين مطالعه نيمه تجربي 30 نفر از دانشجويان پسر چاق با دامنه سني 28 تا 38 سال و BMI بالاتر از 30، بطور تصادفي در 3 گروه 10 نفري شامل تمرين تناوبي شديد، تمرين تناوبي با شدت متوسط و كنترل قرار گرفتند. برنامه تمريني به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه اجرا شد. شاخص هاي آيريزين و BDNF در حالت 12 ساعت ناشتا، 24 ساعت قبل و بعد از اجراي تحقيق اندازه گيري شدند.يافته‌ها: سطوح آيريزين در گروه تمرين تناوبي شديد (P 0.0001, Es=0.34) و گروه تمرين تناوبي شدت متوسط (P 0.0001, Es=0.37) با افزايش معني دار همراه بود. در مقايسه بين گروهي تفاوت معني دار مشاهده نشد. همچنين سطوح BDNF در گروه تمرين تناوبي شديد (P 0.0001, Es=0.53) و گروه تمرين تناوبي شدت متوسط (P 0.0001, Es=0.36) افزايش معني داري داشت. در مقايسه بين گروهي تفاوت معني دار مشاهده نشد.نتيجه‌گيري: احتمالاً تمرين تناوبي با هر دو شدت زياد و متوسط مي تواند با اثرگذاري مطلوب بر شاخص هاي آيريزين و BDNF موجب بهبود وضعيت سلامتي افراد مبتلا به چاقي شود.