تحليل رابطۀ خدايگان و بندگي براي بيان امر الهي در هنر پيكرسازي بر اساس انديشۀ هگل

هگل در پديدارشناسي روح، ذيل مبحث دين، اشارت مختصري به هنر پيكرسازي در رابطه با بيان امر الهي دارد، امّا در درس‌گفتارهاي زيباشناسي به طور مفصل بدان مي‌پردازد. امر مطلق كه مترادف امرِ الهي است، در هر دو متن، توانسته است از طريق پيكرسازي در حد توان و ظرفيت هنر به بيان آگاهي از خويشتن بپردازد. در اين مقاله تلاش شده است كه تصويري روشن از رابطۀ خدايگان و بندگي براي بيان امر الهي در هنر پيكرسازي، بر اساس انديشۀ هگل، ترسيم شود. هگل در مبحث خدايگان و بندگي كوچك‌ترين اشاره‌اي به هنر نكرده است؛ بااين‌حال مي‌توان بين خدايگان و بندگي و فصل دين در پديدارشناسي روح و درس‌گفتار زيباشناسي، يك دور هرمنوتيكي ايجاد كرد و از خلال آن به فهمي تازه از هنر پيكرسازي، بر اساس نسبت خدايگان و بندگي، دست يافت. مقالۀ حاضر براي نائل آمدن به اين هدف با روش توصيفي-تحليلي و شيوۀ گردآوري اطلاعات، از طريق منابع كتابخانه‌اي، صورت پذيرفته است. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‌دهد كه هنر پيكرسازي در هر مرحله از دين و هنر حامل بخشي از آگاهي روح و امر الهي به خويشتن است. اين آگاهي، آگاهي لاينفك خدا و انسان است كه به عبارت هگلي همان نسبت خدايگان و بندگي است. خودآگاهي روح به عنوان محتواي پيكرسازي دقيقاً بر تعيين صورت آن تأثيرگذار بوده است. اوج اين خويشتن‌آگاهيِ هنري در دينِ زيباييِ يوناني است و متناظر با آن پيكرسازي كلاسيك است كه در آن تقابل، حل و رفع خدايگان و بندگي منجر به بيان امر الهي در قالب هنر پيكرسازي مي‌شود.