شناسايي عوامل مؤثر بر هماهنگي سازماني

هدف: هدف اين پژوهش، شناسايي عوامل مؤثر بر هماهنگي در نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاهها بود. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و از نظر نحوة گردآوري داده‌ها توصيفي بود كه با رويكرد كيفي انجام شده است. جامعۀ پژوهش، معاونان، مديران و خبرگان آشنا به موضوع پژوهش بودند كه به روش قضاوتي و با معيار اشباع نظري داده‌ها، 20 نفر انتخاب شده‌اند. براي تحليل داده‌هاي حاصل از مصاحبه‌هاي نيمه ساختاريافته، از روش تحليل مضمون استفاده شده است. يافته‌ها: پس از برگزاري مصاحبه‌ها و پياده‌سازي متون، 32 مضمون پايه در ارتباط با عوامل مؤثر بر هماهنگي به دست آمد و در مرحلۀ بعد، 12 مضمون سازمان‌دهنده از ميان آنها استخراج شده است. نتيجه‌گيري: نتيجۀ نهايي پژوهش، شناسايي عوامل مؤثر بر هماهنگي در سازمان مدّ نظر بود كه عبارتند از: نظام ارتباطي- اطلاعاتي، عوامل ساختاري، عوامل نگرشي، برنامه‌ريزي، نظام رسمي مشاركت، نظام ارزيابي و نظارت، عوامل سخت‌افزاري، عوامل مأموريتي، رهبري، فرهنگ سازماني، قوانين و مقررات و ويژگي‌هاي فردي. توجه به ابعاد مذكور شناسايي‌شده و ارتقاي آنها مي‌تواند بر ارتقاي كارايي و اثربخشي سازمان اثر جدّي داشته باشد.