مقايسه اثربخشي فراشناخت درماني و درمان مبتني بر شفقت بر ميزان علائم سايبركندريا در پرستاران

مقدمه: پرستاران به‌ علت مواجه گسترده با بيماران بيشتر در معرض بيماري سايبركندريا قرار دارند. بنابراين مطالعه حاضر با هدف مقايسه اثربخشي فراشناخت درماني و درمان مبتني بر شفقت بر ميزان علا‌‌ئم سايبركندريا در پرستاران انجام گرفت. روش: روش پژوهش آزمايشي و با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بوده است. نمونه آماري تحقيق شامل 60 نفر از پرستاران بيمارستان‌هاي شهرستان تبريز در سال 1401 بودند كه به روش تصادفي در سه گروه فراشناخت درماني و درمان مبتني بر شفقت و گروه گواه اختصاص يافتند. براي گردآوري داده‌ها از مقياس سايبركندريا مك الروي و شولين استفاده شد. سپس داده­ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس آميخته، آزمون تعقيبي توكي و بنفروني از طريق نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 22) مورد تحليل قرار گرفتند. ميزان P كمتر از 05/0 معني‌دار در نظر گرفته شد. يافته‌ها: اثر عامل زمان بر ميزان ابعاد متغير سايبركندريا معنادار به‌دست آمد، به‌عبارت ديگر ميزان  ابعاد سايبركندريا از پيش‌آزمون تا پيگيري كاهش يافته است. همچنين اثر تعامل زمان و گروه نيز بيانگر اين است كه بين سه گروه (گروه فراشناخت‌درماني، گروه شفقت‌درماني و گروه كنترل) از لحاظ نمرات اجبار، پريشاني، افراط و اطمينان‌جويي تفاوت معنادار وجود داشت. به‌عبارت ديگر ميزان ابعاد سايبركندريا در پس‌آزمون و مرحله پيگيري گروه‌هاي مداخله پايين‌تر از گروه‌هاي كنترل بود. نتيجه‌گيري: با توجه به اثربخشي فراشناخت‌درماني و درمان مبتني بر شفقت بر ميزان علائم بيماري سايبركندريا، به‌نظر مي‌رسد اعمال مداخله‌هاي فراشناخت درماني و درمان مبتني بر شفقت باعث كاهش و درمان علائم بيماري سايبركندريا در پرستاران مي‌شود.