اثربخشي آموزش خود شفابخشي گروهي بر تحمل پريشاني، واكنش ‌پذيري هيجاني و اضطراب در زنان مبتلا به سرطان سينه

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش خودشفابخشي گروهي بر تحمل پريشاني، واكنش‌پذيري هيجاني و اضطراب در زنان مبتلا به سرطان سينه در شهر اصفهان بود. روش: پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي به‌صورت پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌ي آماري شامل تمامي زنان مبتلا به سرطان سينه در شهر اصفهان بودند كه در سه ماهه‌ي نخست سال 1401 جهت دريافت درمان به مركز حمايت از بيماران سرطاني مراجعه نموده بودند و تعداد آن‌ها در اين بازه زماني براساس آمار دريافت‌شده از مركز مشاوره 93 نفر بود.30 نفر بعنوان نمونه‌ي پژوهش به صورت نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش (15نفر) و كنترل‌ (15نفر) قرار گرفتند. ابزارهاي مورد استفاده پرسشنامه‌هاي تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (2005)، واكنش‌پذيري هيجاني متيو و ناك (2008) و اضطراب زانك ريس و پترسون (1985) بود. جلسات آموزش گروهي خودشفابخشي بر اساس پروتكل لطيفي و مروي (1397) با اقتباس از لويد و جانسون (2010) در طي 14جلسه 2 ساعته بر گروه آزمايش انجام شد. داده‌هاي حاصل از اين پژوهش با توجه به فرضيه‌هاي مورد بررسي و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-24 در دو بخش توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و استنباطي (آزمون‌هاي نرمال‌سازي و كوواريانس چندمتغيره) مورد تجزيه ‌و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد آموزش خودشفابخشي گروهي بر تحمل پريشاني و ابعاد آن (تحمل، ارزيابي و تنظيم)، واكنش‌پذيري هيجاني (حساسيت، شدت و پايداري) و اضطراب (ترس از علائم جسماني، ترس از كژكاري كنترل شناختي و ترس از مشاهده‌ي واكنش‌هاي اضطرابي) در زنان مبتلا به سرطان سينه مؤثر است (0/005 p). نتيجه‌گيري: بنابراين به نظر مي‌رسد كه از اين روش مي‌توان براي بيماران مبتلا به سرطان سينه استفاده كرد.