طراحي الگوي فرسودگي شغلي براساس وضعيت سلامت جسمي و سيستم مغزي - رفتاري با ميانجيگري استرس شغلي در كاركنان

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسي مدل فرسودگي‌ شغلي بر اساس وضعيت سلامت جسمي و سيستم مغزي‌ـ‌رفتاري با ميانجي‌‌گري استرس ‌‌شغلي در كاركنان شركت نفت آبادان است. روش: تحقيق از نوع معادلات ‌‌ساختاري است و جامعه‌‌‌ي آماري كليه‌ي كاركنان شاغل در شركت نفت آبادان ‌‌بودند كه تعداد ‌ 255 نفر از آنها به صورت نمونه‌‌گيري هدفمند انتخاب شدند. شركت‌كنندگان در پژوهش به پرسشنامه‌هاي مقياس فرسودگي ‌‌شغلي مسلش و جكسون (1981)، وضعيت ‌‌سلامت جسمي اسپنس و همكاران (1987)، سيستم‌هاي مغزي-رفتاري كارور و وايت (1994) و فشار رواني شغلي پاركر و دكوتيس (1983) پاسخ دادند. تجزيه و تحليل داده‌‌ها با استفاده از الگويابي معادلات‌‌ ساختاري انجام شد. يافته‌‌ها: نتايج نشان‌‌داد كه سلامت ‌‌جسمي و سيستم مغزي فعال‌‌ساز‌‌ رفتاري بر فرسودگي شغلي اثر مستقيم و معكوس دارد و سيستم بازدارنده‌‌ رفتاري و استرس شغلي بر فرسودگي‌‌ شغلي اثر مستقيم و مثبت دارد. همچنين بر اساس نتايج پژوهش وضعيت جسمي و دو سيستم فعال‌‌ساز/بازدارنده‌‌ رفتاري مي‌‌توانند از طريق ميانجي‌‌گري استرس ‌‌شغلي در شكل‌‌گيري فرسودگي‌‌ شغلي نقش داشته ‌‌باشند. بعلاوه مشخص ‌‌شد كه مدل ارائه‌شده برازنده داده‌‌ها مي‌‌‌باشد. نتيجه‌‌گيري: با سلامت ‌‌جسماني و بهبود سيستم فعال‌‌ساز رفتاري و كاهش استرس‌‌هاي ‌‌شغلي، ميزان فرسودگي ‌‌شغلي كاهش مي‌‌يابد.