مقايسه رضايت از زندگي، افسردگي، اضطراب، تنش و ويژگي هاي جمعيت شناختي پرستاران بخش هاي مراقبت هاي ويژه و غير ويژه در پاندمي كوويد- 19

مقدمه: پرستاران به دليل ارتباط مستقيم با بيماران كوويد-19 در معرض افسردگي، اضطراب و تنش قرار دارند كه منجر به كاهش رضايت از زندگي در بين پرستاران مي شود. هدف مطالعه حاضر مقايسه رضايت از زندگي، افسردگي، اضطراب، تنش و ويژگي هاي جمعيت شناختي در پرستاران بخش هاي ويژه و  غير ويژه در پاندمي كوويد- 19 است. روش كار: مطالعه حاضر از نوع توصيفي- مقايسه اي است. جامعه پژوهش شامل كليه پرستاران شاغل در بيمارستان هاي استان زنجان، ايران در سال 1400 تا 1401  بين موج چهارم تا ششم كرونا مي باشد. در اين مطالعه از روش تمام شماري استفاده شد و در كل 1355 پرستار در اين مطالعه شركت نمودند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس رضايت از زندگي (Satisfaction with Life Scale) و مقياس افسردگي، اضطراب و تنش-21 (Depression Anxiety Stress Scale-21) استفاده شد. جهت سنجش روايي مقياس هاي اين مطالعه به پژوهش هاي پيشين اكتفا شد و پايايي ابزارها به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ بررسي شد. داده هاجمع آوري شده در اس پي اس اس نسخه 24 تحليل شد.  يافته ها: ميانگين رضايت از زندگي پرستاران در بخش هاي ويژه و غير ويژه به ترتيب  7.48 ± 21.35 و 7.66± 20.44 ، ميانگين  افسردگي در بخش هاي ويژه و غير ويژه به ترتيب 4.55± 11.85 و 4.48 ± 11.54 ، اضطراب به ترتيب 4.10± 11.30 و 4.11 ± 11.00 و تنش به ترتيب  4.72± 13.69 و 4.63 ± 13.05 بود.  بين رضايت از زندگي  و تنش در بخش هاي ويژه و غير ويژه تفاوت معنا داري ديده شد (0.05 P) ولي  بين افسردگي و اضطراب در بخش هاي ويژه و غير ويژه تفاوت معناداري ديده نشد (0.05 نتيجه گيري: پرستاران شاغل در بخش هاي مختلف بيمارستان در پاندمي كوويد- 19 از درجات مختلفي از افسردگي، اضطراب و تنش برخوردار مي باشند. پيشنهاد مي شود جهت افزايش رضايت از زندگي و ارتقاء سلامت روان پرستاران شاغل در بيمارستان ها، برنامه ريزي و اقدامات حمايتي لازم توسط مديران پرستاري انجام شود.