مقايسه انگ اختلال روان پزشكي به بيماران روان قبل و بعد از دوره كارورزي روان پزشكي در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي البرز

مقدمه: بسياري از بيماران رواني به علت انگ نسبت به اختلالات رواني و قضاوت شدن از سوي كادر درمان، براي درمان بيماري خود مراجعه نمي كنند. مطالعه حاضر با هدف مقايسه انگ اختلال روان پزشكي به بيماران روان قبل و بعد از دوره كارورزي روان پزشكي در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي البرز انجام گرديد. روش كار: روش مطالعه حاضر از نوع توصيفي - مقايسه اي است. اين مطالعه دربازه زماني مرداد ماه تا آذر ماه 1402 در بيمارستان امام حسين محمد شهر كرج انجام شده است. نمونه گيري به روش سرشماري انجام شد و 118 تن كارورز پزشكي وارد مطالعه شدند. كارورزان در روز اول و آخر بخش روان پزشكي به پرسشنامه جمعيت شناختي و مقياس ذهن باز انگ ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن مراقبت ﺑﻬﺪاﺷﺘﯽ  “Opening Mind Stigma Scale for Health Care Providers” پاسخ دادند . روايي و پاپايي به ساير مطالعات اكتفا شده است. داده ها در نرم افزار اس پي ا س اس نسخه 26 تحليل شد. يافته ها: ميانگين نمره انگ بعد از كارورزي نسبت به قبل از آن كاهش داشت و از نظر آماري اين كاهش معنادار بود (P 0/05). نمره انگ دانشجويان اقا نسبت به دانشجويان خانم ها كمتر بود ولي از نظر آماري معنادار نبود. همبستگي معنادار آماري بين نمره انگ با تعداد راند، كلاس، شرح حال، بستري، ساعت مطالعه و شركت در درمانگاه يافت نشد (P 0/05)، اما همبستگي معنادار مستقيم بين نمره انگ و تعداد كشيك وجود داشت (P 0/05). نتيجه گيري:  ميانگين نمره انگ  بعد از كارورزي  نسبت به قبل از آن كاهش داشت و از نظر آماري اين كاهش معنادار بود. پيشنهاد مي شود مسئولين دانشگاه علوم پزشكي البرز و معاونت آموزشي بخش روان پزشكي برنامه هاي آموزشي در رابطه با انگ و نحوه ارتباط و برخورد صحيح با بيماران روان، در دوره هاي كاراموزي و كارورزي ارائه و تدوين نمايند.