چارچوب معنابخشي به واقعيت آينده براي آينده نگاري منطقه اي (مورد مطالعه: منطقه غرب آسيا)

هدف: ارايه چهارچوبي در حوزه آينده نگاري منطقه اي براي فهم موقعيت هاي پيچيده به گونه اي كه زمينه براي بازآفريني نوين منطقه اي فراهم شود. روش: در اين پژوهش از رويكرد تحليلي ـ توصيفي‌‌ و روش تحقيق كيفي استفاده شده است. براي گردآوري اطلاعات از روش اسنادي، و همچنين مصاحبه با خبرگان استفاده شده است. يافته‌‌ها: براي بازآفريني نوين منطقه اي لازم است از تعميم نارواي يك نوع رويكرد و الگوي كنش در همه دامنه هاي واقعيت آينده ( واقعيت آينده ي منطقه غرب آسيا) پرهيز كرد، و مبتني بر اصل محدوديت كاربرد با مرزهاي هر دامنه، براي هر قلمرو و دامنه يك رويكرد كنش سازگار با زمينه را بكار برد. بنابر اين براي خلق نظم نوين در غرب آسيا ، در دامنه واقع گرايي ساختاري، ايجاد بازار و ترانزيت مشترك، در ناحيه واقع گرايي كارگزاري، فعال سازي هسته هاي مستعد منطقه اي، در ناحيه برساخت گراي كارگزاري، معنا بخشي هاي نوين منطقه اي، و در ناحيه برساخت گراي گفتماني، خلق و ترويج گفتمان منطقه اي ايلاف مطرح شده است . نتيجه‌گيري:براي بازآفريني نوين منطقه غرب آسيا، در دو قلمرو اصلي واقع گرايي و برساخت گرايي، و چهار دامنه فرعي مرتبط با هريك از اين دو قلمرو، بايد رويكردهاي كنشي سازگار با طبيعت هر دامنه را مورد توجه قرار داد. در اين صورت منطقه با ريشه هاي اصلي خود پيوند مي خورد، و مي تواند واجد قدرت ژئوپلتيك گردد، به گونه اي كه ملتهاي آن نقش و جايگاه مناسبي در نظام جهاني بيابند.