منافع نظامي-امنيتي و تقابل راهبردهاي آمريكا-ايران در غرب آسيا

هدف: غرب آسيا به دليل اهميّت راهبردي آن، موجب مداخلات متكثر قدرت هاي فرامنطقه اي به‌ويژه ايالات متحده آمريكا شده است. جمهوري اسلامي ايران با سياست تغيير وضع موجود و اتخاذ سياست همراه سازي با متحدان راهبردي خود در تقابل با سياست توسعه طلبانه آمريكا قرار گرفته است. اين مقاله در پاسخ به اين سؤال تنظيم شده است كه منافع نظامي-امنيتي تا چه ميزان در تقابل راهبردهاي آمريكا-ايران در غرب آسيا تأثيرگذار بوده است. روش‌شناسي: اين پژوهش به روش تبييني-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي و اينترنتي و با بهره‌گيري از نظريه رئاليسم، تدوين شده است. يافته‌ها: تا سال 1979، ايران به عنوان متحد راهبردي آمريكا در منطقه عمل مي كرد، پس از انقلاب اسلامي به اصلي‌ترين كنشگر تغيير وضع موجود با طرح جديد حكمراني در تقابل با منافع يكجانبه گرايانه آمريكا قرار گرفت. آمريكا براي حفظ برتري، ثبات بازار نفت و تعهد به متحدان راهبردي منطقه، امنيت در اين بخش از جهان را بي‌ثبات ساخت و با بحران‌ آفريني هزينه‌هاي زيادي باهدف مهار ايران و محور مقاومت، اختصاص داده است. نتيجه‌گيري: غرب آسيا به دليل موقعيت راهبردي براي ارتقاي منافع آمريكا از جمله حفاظت از رژيم صهيونيستي و جريان آزاد نفت، حائز اهميت است. قرارگيري ايران در چهارراه مواصلاتي جهان به مثابه موتور محركه در تقابل با منافع آمريكا و متحدين آن نقش آفريني مي كند. به همين دليل، آمريكا تلاش زيادي در برنامه‌هاي تدويني كلان امنيتي به توسعه پايگاه نظامي، تاكيد بر حفاظت از منافع نظامي-امنيتي خود و شركا، سياست ايران‌هراسي، مهار ايران، استقرار سامانه‌هاي تهاجمي، ايجاد جنگ فرقه‌اي و نيابتي پرداخته است.