آثار و پيامدهاي رويكرد حق‌محور به صلح در حكمراني؛ بررسي از منظر اسناد بين‌المللي و اسلامي

يكي از دغدغه‌‌هاي اساسي فراروي انسان معاصر كه ناشي از شيوۀ حكمراني در عرصه ملي و بين‌المللي است، وقوع مخاصمه‌هاي مسلحانه است كه افزون بر نقض حق زندگي مسالمت‌آميز انسان‌ها، پيامدهاي زيان‌بار و ويرانگر مادي و معنوي فراواني در پي داشته است. با هدف مواجهه با اين دغدغۀ ‌اساسي، انديشمندان تلاش كرده‌اند با اتخاذ رويكردي حق‌محور به صلح، آن را به‌مثابۀ يك «حق بشري» و با عنوان «حق بر صلح» در ادبيات حقوقي و سياسي جهان وارد سازند. اين حق مي‌تواند مبنايي براي همه كنشگران، به‌ويژه دولت‌ها در مناسبات و حكمراني خود در عرصه ملي و بين‌المللي باشد. در اين راستا، پرسش اصلي پژوهش حاضر اين است كه، اتخاذ رويكرد حق‌محور به صلح در حوزۀ حكمراني، از منظر اسناد بين‌المللي و آموزه‌هاي اسلامي، چه آثار و پيامدهايي در پي خواهد داشت؟ نتيجه اينكه حكمراني مبتني بر رويكرد حق‌محور به صلح، آثار مثبت فراواني به دنبال دارد كه تحكيم صلح پايدار و استقرار امنيت، تحقق پيشرفت و توسعه‌يافتگي و حقوق بشر و آزادي‌هاي اساسي بخشي از آن است.