نقش ارتباطات مردمي و ديپلماسي عمومي در رويارويي نهادهاي راهبردي آمريكا و ايران هسته‌اي

در مسئلۀ رويارويي نهادهاي سياسي و راهبردي آمريكا با ايران دربارۀ موضوعات و قابليت هسته‌اي جمهوري اسلامي، مي‌توان به طيف گسترده‌اي از بازيگران و نيروهاي تأثيرگذار سياسي توجه كرد كه مي‌كوشند قابليت ايران در ارتباط با شكل‌بندي‌هاي هسته‌اي را كاهش دهند. از جملۀ اين نهادها مي‌توان به كنگره، گروه‌هاي ذي‌نفوذ، لابي‌هاي اسرائيل‌محور و مراكز مطالعاتي اشاره داشت كه هر يك از آنها تلاش دارند موقعيت و قابليت هسته‌اي ايران را كاهش دهند. نهادهاي امنيتي و راهبردي آمريكا تلاش دارند تا قدرت و قابليت هسته‌اي ايران را به ‌عنوان تهديدي براي ايالات متحده معرفي كنند و آن را زمينه‌ساز فشارهاي تصاعدي قرار دهند. در اين راستا پژوهش حاضر سياست اجتماعي و الگوي نهادي ايالات متحده را براي محدودسازي قدرت هسته‌اي ايران بررسي كرده است. براي تبيين موضوع از «رهيافت پيش‌نظريۀ جيمز روزنا» با عنوان «نظريۀ پيوند ساختاري و اجتماعي» استفاده شده است. اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي، بر اين فرضيه استوار است كه «نهادهاي سياسي و راهبردي آمريكا، نقش ديده‌بان امنيتي ايالات متحده را بر عهده دارند و از سازوكارهاي هم‌تكميلي براي شناخت قابليت هسته‌اي ايران و محدودسازي آن بهره مي‌گيرند. نتيجه اينكه نهادهاي راهبردي ايالات متحده متأثر از لابي‎هاي صهيونيستي در آمريكا هستند تا بر ساخت سياسي و نهادهاي عمومي ايران تأثيرگذارند و كنشگري ايران در محيط پيراموني را به حداقل رسانند.