بررسي شيوع خشونت خانگي عليه زنان و عوامل موثر آن در طي همه گيري كوويد-19

مقدمه و اهداف: شيوع كوويد-19 يك نگراني فزاينده اي در مورد خشونت خانگي در بسياري از كشورهاي دنيا ايجاد نموده است. پژوهش حاضر، با هدف بررسي شيوع انواع خشونت ها و تعيين عوامل موثر بر آن در طي شيوع بيماري كوويد-19 در زنان ساكن در شهر ساوه انجام شد. روش كار: اين پژوهش توصيفي مقطعي در سال 1400 بر روي 423 زن متاهل در شهر ساوه انجام گرديد. نمونه ها به روش خوشه اي از بين زنان مراجعه كننده به مراكز بهداشتي درماني انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه محقق ساخته خشونت خانگي استفاده شد. از روش هاي آماري توصيفي و آزمون هاي آماري براي  تحليل داده ها و بررسي همبستگي بين شدت (نمره) خشونت با متغيرهاي دموگرافيك نمونه ها و همسرانشان استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS (نسخه 22) انجام شد. ميزان p كمتر از 0/05 معني دار در نظر گرفته شد.يافته‌ها: اكثريت شركت كنندگان (59/6 درصد) در معرض خشونت خانگي قرار داشتند. ميانگين نمره كلي خشونت خانگي 12/37±7/47 بود. شايعترين نوع خشونت خانگي در بين زنان مورد پژوهش، خشونت رواني  بود. بين نمره كلي خشونت خانگي با سن نمونه ها، سن همسرانشان و مدت ازدواج آنها ارتباط مستقيم و معني داري به دست آمد (0/01 P). ميانگين نمره كلي خشونت خانگي در نمونه هايي كه فرزند داشتند، باردار نبودند، همسران معتاد به مواد مخدر و الكل داشتند، مستاجر بودند، در طي شيوع كوويد-19 دچار كاهش درآمد شده بودند و همسران آنها بيكار بودند، به طور معني داري بيشتر بود (0/05 P). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج، شيوع خشونت خانگي در طي اپيدمي بيماري كرونا در حد متوسطي قرار داشت اما شدت آن پايين بود. با توجه به اثرات رواني بيماري كرونا بر افراد جامعه، افزايش بروز رفتارهاي خشونت آميز به خصوص در خانواده هاي آسيب پذير مانند خانواده هاي كم درآمد و مستاجرين و زنان داراي همسرانِ بيكار و معتاد به مواد مخدر و الكل بيشتر مشهود مي باشد. از اين رو شناسايي خانواده هاي آسيب پذير و حمايت از آنها و نيز آموزش و توانمندسازي آنها مي تواند موجب كاهش ميزان بروز خشونت خانگي شود.