بررسي ارتباط بين كيفيت و كميت خواب با سندرم آسيب پذيري در سالمندان شهر نقده در سال 1399

مقدمه و اهداف: از عوامل اثر گذار بر سلامت سالمندان سندرم آسيب پذيري  است و كيفيت خواب احتمالا يكي از وضعيت هاي باليني مرتبط با آن مي باشد. بنابراين اين مطالعه  با هدف بررسي ارتباط بين كيفيت و مدت خواب با سندرم آسيب پذيري در سالمندان شهر نقده انجام گرفته است.روش كار: مطالعه مقطعي حاضر بر روي 347 نفر از سالمندان 60 سال و بالاتر شهر نقده در سال 1399 به صورت نمونه گيري دو مرحله اي (ابتدا طبقه اي و سپس تصادفي ساده) انجام گرديد. ابزار گردآوري اطلاعات شامل پرسش نامه هاي دموگرافيك، آسيب پذيري ادمونتون و كيفيت خواب پيتزبورگ بود. از نرم افزار آماري SPSS25 براي تجزيه و تحليل داده ها استفاده گرديد. يافته‌ها: نتايج حاصل از مطالعه نشان داد كه 30/3 % سالمندان آسيب پذير بودند. نتايج همچنين نشان داد كه بين كيفيت و كميت خواب با آسيب پذيري سالمندان همبستگي آماري معني دار وجود دارد (0/635=r ، 0/001 P و 0/170 – =r و 0/001 P). هم چنين بين تمامي حيطه هاي آسيب پذيري با كيفيت خواب ارتباط آماري معني دار وجود داشت و مرتبط ترين حيطه ها به ترتيب شامل خلق، مصرف دارو و شناخت (0/487 =r، 0/397r = ، 0/381= r) بود.نتيجه‌گيري: احتمالا كيفيت و كميت خواب بر سندرم آسيب پذيري تاثير مي گذارد، بنابراين لازم است كه مداخلات موثر بر بهبود كيفيت خواب و در نهايت كاهش آسيب پذيري سالمندان به خصوص در حيطه هاي شناخت و خلق در سطح كلان و سياستگذاري هاي سلامت طراحي و اجرا گردد.