چالش‌هاي رشته‌اپيدميولوژي و دلايل مهاجرت اپيدميولوژيست‌ها در كشور ايران: يك مطالعه‌كيفي

مقدمه و اهداف: با توجه به مهاجرت گسترده افراد تحصيل كرده از جمله در بين اپيدميولوژيست هاي كشور، بررسي علل آن بسيار ضروري است. در اين راستا، در اين مقاله نتايج تحقيق عميقي با بررسي نقطه نظرات خبرگان اين رشته ارائه شده است.روش كار: مطالعه حاضر به صورت كيفي با روش تحليل محتوا انجام شده است. داده‌ها در تابستان و پاييز سال 1402 از طريق مصاحبه نيمه ساختار‌يافته با 32 نفر از اپيدميولوژيست‌هاي كشور جمع‌آوري گرديد. داده ها باتوجه ‌به مراحل پيشنهادي Lundman و Graneheim پس از كدبندي با استفاده از نرم‌افزار مكس‌كيودا (MAXQDA) تجزيه و تحليل شد.يافته‌ها: چالش‌هاي اصلي رشته اپيدميولوژي در ايران به شش طبقه‌ اصلي تقسيم‌بندي شد. در زمينه دانش‌آموختگان مشكلات در جذب و استخدام به دليل نبود رديف شغلي مناسب، مشكلات زيربنايي و ساختاري سيستم، مشكلات پژوهشي و آشنايي ناكافي در مورد عملكرد اين رشته به عنوان مهم ترين چالش ها مطرح مي باشد و در حيطه دانشجويان مشكلات آموزش، مشكلات ساختاري و زيربنايي گزارش گرديد. هم چنين علل اصلي مهاجرت اپيدميولوژيست‌ها عدم شايسته‌سالاري و تخصص‌گرايي، امتيازات نابجا از جمله اعمال سهميه جذب نامتعارف، نبود بازار كار و جايگاه براي دانش‌آموختگان و عدم دريافت حقوق و مزاياي كافي بود.نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه به نظر مي رسد موضوع مهاجرت اپيدميولوژيست‌ها به عنوان سرمايه ارزشمند نيروي انساني، به خارج از كشور يك دغدغه و مشكل جدي است. عدم وجود جايگاه مناسب شغلي و ابهام در مسير تعالي شغلي به دليل عدم پايبندي سيستم به‌نظام شايسته سالارانه و مهارت پرور، انگيزه مهاجرت را در اين گروه بالا برده است.