تخمين ظرفيت و عوامل مؤثر بر بيابان‌گردي در منطقۀ حفاظت شده بيابان ساحلي هماگ هرمزگان

مرزهاي آبي ايران بيش از 40% است و تنها در سه استان هرمزگان، سيستان و بلوچستان و خوزستان مرزهاي متصل به درياهاي آزاد وجود دارد و اين مناطق جزء بيابان‌هاي ساحلي اند. اين نواحي داراي جاذبه هاي ژئوتوريستي زيادي هستند و توسعه صنعت گردشگري بياباني همجوار اقيانوس، نقش مهمي بر توسعۀ سطح اقتصادي مردم محلي و افزايش درآمد ناخالص داخلي ايران دارد. قطر در دنيا قطب گردشگري بيابان‌هاي ساحلي شناخته شده و متاسفانه علي رغم قابليت ‌هاي زياد در استان هاي جنوب كشور، صنعت گردشگري بيابان ‌هاي ساحلي در ايران، هنوز رشد نيافته است. لذا هدف اين پژوهش، تخمين قابليت و عوامل مؤثر بر بيابان ‌گردي در منطقه حفاظت شده هماگ مي ‌باشد. پس از جمع‌آوري لايه هاي اطلاعاتي پايه، زير مدل ‌هاي متغيرهاي محيطي و بوم شناختي مانند شيب، ارتفاع، خاك، پوشش گياهي، اقليم، منابع آب، جاذبه‌هاي منطقه و متغير زيرساختار مانند دسترسي به جاده‌ها و مسير، دسترسي به مراكز خدماتي-رفاهي با بهره ‌گيري از دستورالعمل FAO  طبقه‌بندي و مدل شايستگي گردشگري بيابان‌گردي منطقه ارائه شد. نتايج بررسي تخمين مدل نشان داد كه 43.17 ، 39.63، 6.90 و 10.30% بترتيب در طبقه شايستگي زياد، متوسط، كم و عدم شايستگي قرار دارد. بر اين پايه از بين متغيرهاي محيطي و بوم ‌شناختي، دسترسي به منابع آب، شايستگي زيستگاه گوشتخواران بياباني، تعداد زوج سمان بياباني و از بين متغيرهاي زير ساختار، دسترسي به جاده و مسير از عامل ‌هاي كاهش‌دهنده شايستگي بيابان گردي و دسترسي به مراكز خدماتي-رفاهي از عوامل افزايش‌دهندگي شايستگي گردشگري بيابان بودند. با توجه به مقولۀ زياد‌بودن تنوع گونه هاي گياهي، بوم گردي بيابان و منظرهاي زيباي حيات وحش منطقۀ حفاظت شده هماگ، توسعۀ گردشگري بيابان براي بازديد از جاذبه هاي طبيعي بويژه گونه هاي جانوري خاص مانند خزندگاني چون آگاما و غيره در كنار جاذبه هاي ژئومورفولوژيك ويژه و منحصر به فرد آن توصيه مي‌شود.